Motivatie & Challenges

Ik sta nu 3 weken op exact hetzelfde gewicht. 74,2 kilo. Elke ochtend. Frustrerend want ik eet netjes rond de 1600 kcal en wandel elke dag 40 minuten. Maar dan gisteren. Ik paste een broek van vorig jaar die toen echt te strak zat. En hij zat gewoon lekker. Niet strak, niet los, maar precies goed. Ik snapte er niks van dus heb even gegoogeld en blijkbaar kan je vet verliezen en spieren opbouwen tegelijk waardoor je gewicht gelijk blijft maar je lichaam verandert. Heeft iemand dit ook gehad? Ik overwoog om maar te stoppen met wegen en alleen het meetlint te gebruiken. Maar ja die weegschaal trekt toch elke ochtend haha.

Zat gisteren door mijn telefoon te scrollen en kwam een foto tegen van vorig jaar juni. Stranddag met vriendinnen. En ik dacht echt even: wie is dat?? Niet gemeen bedoeld naar mezelf van toen, maar het verschil is zo groot dat ik het niet doorhad. Ik ben van 91 kilo naar 79 nu. Klinkt als veel maar het ging zo langzaam (14 maanden) dat ik het dagelijks niet zag. Elke dag kijk je in de spiegel en je ziet gewoon jezelf. Mijn collega's bij het asiel zeiden het wel maar ik dacht altijd ja ja vast. Die foto was echt een klap. Mijn gezicht was zo rond, mijn armen waren dikker dan ik dacht. Nu pas snap ik waarom mensen zeiden dat ze het zagen. Voor iedereen die denkt dat het niet werkt of dat er niks verandert: maak foto's. Serieus. Elke maand eentje in dezelfde kleding. Want de weegschaal en de spiegel liegen allebei een beetje.

Even een bericht voor iedereen die vastzit op een plateau want ik had er flink last van. Ik was goed op weg, van 101,4 naar 89,6 kilo in 5 maanden. Ging lekker, elke week een beetje minder. En toen ineens: 6 weken lang niks. De weegschaal bleef tussen 89,3 en 90,1 schommelen. Elke maandagochtend woog ik me en elke maandag dezelfde teleurstelling. Ik werd er echt moedeloos van. Ik at nog steeds hetzelfde, ging nog steeds 2x per week een uur wandelen na mijn werk als cv-monteur. Maar er gebeurde niks meer. Ik begon me af te vragen of dit het dan was en of ik gewoon niet verder kon. Wat uiteindelijk hielp was drie dingen. Eerst ben ik mijn eten opnieuw gaan bijhouden want ik was gestopt met tellen na die eerste 3 maanden. Bleek dat ik ongemerkt zo'n 200-300 kcal per dag meer at dan ik dacht. Vooral de extra boterham tussen de middag in de bus en het handje noten tussendoor bij klanten. Ten tweede ben ik 2x per week met dumbbells thuis gaan trainen, niks ingewikkelds, gewoon wat oefeningen van een filmpje. En als derde heb ik de weegschaal 3 weken in de kast gelegd en alleen op centimeters gelet met een meetlint. Na die 3 weken: 87,8 kilo. Alsof mijn lichaam er opeens weer zin in had. Nu sta ik op 86,3 en het gaat weer lekker door. Dus als je vastzit: niet opgeven. Soms moet je even iets aanpassen.

Was m'n telefoon aan het opruimen gisteravond, oude foto's verwijderen. Kwam ik een foto tegen van een BBQ bij m'n zwager, 3 jaar geleden. Ik herkende mezelf bijna niet. Slanker gezicht, geen dubbele kin, T-shirt zat normaal in plaats van strak over m'n buik. Ik ben monteur bij een cv-bedrijf, hele dag in kruipruimtes en op zolders. Denk altijd: ik beweeg genoeg. Maar 101,3 kilo op 1,79 is niet genoeg bewegen. Het is sluipend gegaan. Elke avond een paar biertjes, groot bord eten, toetje erbij. Nu 4 weken bezig. Portie verkleind (gewoon iets minder opscheppen), biertjes doordeweeks geschrapt, en elke avond 25 minuten met de hond een rondje. Niks spectaculairs. 98,7 kilo nu. Die foto heb ik als achtergrond op m'n telefoon gezet. Elke keer als ik m'n telefoon pak zie ik waar ik vandaan kom en waar ik niet meer heen wil.

Ik ben elektromonteur, 40 jaar, en ik dacht altijd dat ik fit genoeg was omdat ik de hele dag op mijn benen sta. Maar vorige maand moest ik bij een klant naar de 3e verdieping en halverwege stond ik te hijgen als een ouwe man. Mijn collega van 55 liep gewoon door. Die avond op de bank voelde ik me echt kut. 98,2 kilo bij 1,81 dus ja, het was niet best. Mijn vrouw zei niks maar ik zag haar kijken. Ben nu 5 weken bezig. Niks ingewikkelds gedaan. 's Ochtends een dubbele boterham in plaats van 4. Geen Mars of Snickers meer uit de automaat op locatie, maar een banaan en zakje noten mee. Avondeten gewoon hetzelfde maar een opscheplepel minder rijst of pasta. En elke avond een rondje met de hond, 25 minuten. Sta nu op 95,1 kilo. Nog lang niet waar ik wil zijn maar die trap bij die klant vorige week ging al een stuk makkelijker. En dat voelde beter dan die 3 kilo op de weegschaal eerlijk gezegd. Heeft iemand anders ook zo'n specifiek moment gehad dat je dacht: nu moet het echt anders?

Ik had vorig jaar zomer mooi 8 kilo afgevallen. Van 97 naar 89 kilo, voelde me top. Maar toen kwam de herfst, donkere avonden, stamppot seizoen, kerst, oud en nieuw... je kent het verhaal. Nu sta ik weer op 94,6. Niet alles terug gelukkig maar toch balen. En het moeilijkste is dat ik weet WAT ik moet doen maar ik krijg mezelf niet meer in beweging. Alsof de motor niet aanslaat. Vorig jaar begon ik met calorieën tellen in Yazio en 3x per week wandelen. Dat werkte prima. Maar nu denk ik steeds "morgen begin ik" en dan wordt het weer niks. Herkennen jullie dit? Hoe komen jullie uit zo'n winterdip?

Ik heb vorige maand iets radicaals gedaan. Weegschaal in de kast gezet en een meetlint van de Hema gepakt. Klinkt misschien gek maar ik werd echt gestoord van dat ding. Elke ochtend stond ik erop en als het 200 gram meer was dan de dag ervoor was mijn hele dag verpest. Dan ging ik minder eten of juist troosteten omdat ik toch al had gefaald. Mijn man zei al maanden dat ik er obsessief mee bezig was. Nu meet ik 1x per week mijn taille en heupen. In 5 weken van 94 cm taille naar 89,5 cm. Geen idee hoeveel kilo dat is en het boeit me ook niet meer. Mijn broeken zitten losser, ik voel me fitter, ik slaap beter. Het gekke is dat ik nu rustiger eet. Geen paniek meer als ik een keer een stuk taart neem bij de koffie. Gewoon de volgende maaltijd weer normaal. Ik ben kassamedewerker bij de Jumbo en sta 6 uur per dag, dat helpt ook wel denk ik. Maar het grootste verschil is mentaal.

Mijn dochter van 8 vroeg het me zondag gewoon recht in m'n gezicht. We waren het fotoboek van vorig jaar aan het bekijken en ze zei "mama waarom sta jij er nooit op". Ik had geen antwoord. Want ze heeft gelijk. Ik sta op misschien 3 foto's van de afgelopen 2 jaar. Altijd ben ik degene die de foto maakt. Of ik sta er net niet op. Of ik zeg "nee joh doe maar zonder mij". Bij 96 kilo op 1,68 wil ik gewoon niet vastgelegd worden. Maar dat betekent dat mijn kinderen later terugkijken en mama nergens zien. Dat vind ik eigenlijk veel erger dan hoe ik eruit zie. Ik ben vandaag begonnen met m'n eten bijhouden. Niet eens streng ofzo, gewoon opschrijven wat ik eet. En vanavond heb ik voor het eerst in maanden een foto laten maken van mij en de kinderen. Ik keek er niet naar want ik weet dat ik het lelijk ga vinden. Maar hij bestaat tenminste. Heeft iemand dit herkenbaar? Dat je jezelf letterlijk onzichtbaar maakt?

Ik moest dit even kwijt want ik was vanochtend echt gefrustreerd. 3 weken goed bezig, 1,6 kilo eraf, en dan sta je op de weegschaal en je bent 800 gram zwaarder dan gisteren. Terwijl ik gisteren netjes gegeten heb. De eerste keer dat me dit overkwam (in januari) ben ik meteen gestopt. Dacht: werkt toch niet. Nu weet ik dat het vocht is, hormonen, stoelgang, noem maar op. Maar het blijft balen. Wat mij helpt: ik weeg elke dag maar kijk alleen naar het weekgemiddelde. Die gaat WEL omlaag, ook al schommelt het dagelijks 0,5-1,5 kilo. In 8 weken van 76,3 naar 73,1 kilo. Niet spectaculair maar het gaat de goede kant op. Hoe gaan jullie om met die schommelingen? Wegen jullie dagelijks of juist niet?

Een simpele tip die voor mij alles veranderde: elke zondagochtend voor de douche op de weegschaal en een foto in de spiegel. Altijd op hetzelfde tijdstip, zelfde plek, zelfde licht. De eerste 2 maanden zag ik echt NIKS op die foto's. Ik dacht: waar doe ik het voor. De weegschaal ging van 97 naar 94 maar op de foto leek alles hetzelfde. Was bijna gestopt met het hele afvallen. Maar vorige week heb ik foto 1 naast foto 26 gelegd. Dat is een ander persoon. 97 naar 88 kilo in 6 maanden. Op de weekfoto's zie je het niet maar als je 6 maanden overslaat is het verschil enorm. Mijn vrouw moest er zelfs van huilen. Nu is het elke zondag een soort ritueel geworden. Weeg me, foto, schrijf het op in een schriftje. Kost 2 minuten. Die foto's zijn mijn motivatie om door te gaan als de weegschaal een keer tegenvalt. Want die ene week dat je 300 gram aankomt terwijl je alles goed doet, dan pak je het schriftje erbij en zie je dat het op de lange termijn gewoon naar beneden gaat.

Ik schaam me er een beetje voor, maar dit is echt mijn vijfde keer dat ik serieus probeer af te vallen. De eerste keer was met Sonja Bakker, toen Weight Watchers, toen een maand smoothies (ja echt), en vorig jaar een streng koolhydraatarm dieet. Elke keer 4-6 kilo eraf en dan langzaam weer terug plus extra. Wat ik nu anders doe: ik heb geen einddoel meer. Geen "ik wil 70 kilo wegen voor de zomer". Ik doe gewoon elke dag 3 kleine dingen. Water drinken bij het opstaan, een wandeling van 20 minuten in mijn pauze, en avondeten voor 19:00. Dat is het. Geen calorieen tellen, geen verboden voedsel. Het gekke is dat ik nu al 9 weken bezig ben en dat is langer dan alle vorige keren behalve WW. En ik ben 3,8 kilo kwijt zonder dat het voelt als een dieet. Mijn collega vroeg laatst wat ik deed en ik dacht even na en zei gewoon "niks bijzonders eigenlijk". Dat voelde zo goed. Als kraamverzorgende werk ik onregelmatig en veel nachtdiensten. Vroeger at ik dan van alles uit de automaat. Nu neem ik gewoon mijn eigen broodtrommel mee met boterhammen en wat fruit. Simpel maar het werkt. Heeft iemand anders ook meerdere keren opnieuw moeten beginnen? Ik merk dat ik me er altijd voor schaamde maar eigenlijk is het gewoon doorzettingsvermogen toch?

Mijn man is slank en kan eten wat hij wil. Tenminste, zo lijkt het. Elke avond rond 9 uur pakt hij een zak chips, cola, soms een Mars of Snickers. En dan zit ik ernaast op de bank met mijn kruidenthee terwijl ik probeer af te vallen. De eerste weken ging het goed. Maar na een tijdje begon het me echt te frustreren. Niet boos op hem, hij mag eten wat hij wil. Maar die verleiding is zo groot als het letterlijk naast je op tafel staat. Ik heb al een paar keer gezegd dat het me moeilijk maakt, maar hij vergeet het steeds weer. Wat voor mij nu werkt: ik ga om half 9 naar boven, poets mijn tanden, en lees een boek of kijk iets op mijn telefoon. Klinkt misschien raar maar zodra mijn tanden gepoetst zijn is het voor mij een soort signaal dat de keuken dicht is. En ik ben ook gewoon minder moe de volgende dag. Het is niet ideaal want we zitten minder samen, maar het is tijdelijk. Zodra ik op mijn streefgewicht zit kan ik weer wat flexibeler zijn. Heeft iemand anders hier ook last van? Hoe lossen jullie dat op?

Ik ben al 3 jaar mantelzorger voor mijn moeder die dementie heeft. En in die 3 jaar ben ik 14 kilo aangekomen. Niet omdat ik niet weet hoe het moet, maar omdat ik simpelweg geen energie en tijd over heb voor mezelf. Mijn dagen zien er zo uit: 's ochtends bij haar langs, boodschappen doen, haar woning opruimen, afspraken regelen met thuiszorg, dan zelf nog halve dag werken. 's Avonds ben ik zo kapot dat ik op de bank val met een zak chips of beschuit met hagelslag. Koken? Ik gooi er een kant-en-klare pizza in of bestel. Sinds 2 weken probeer ik kleine dingetjes te veranderen. Niet een heel dieet, want daar heb ik de energie niet voor. Ik koop nu kant-en-klare salades bij de AH in plaats van pizza. Ik zet een fles water in de auto zodat ik niet steeds koffie met koekjes drink bij mijn moeder. En ik probeer 's avonds om 9 uur te stoppen met eten. Het is niet spectaculair, maar de weegschaal zegt -1,3 kilo in 2 weken. Zijn er hier meer mantelzorgers die hiermee worstelen? Ik voel me soms zo schuldig als ik iets voor mezelf doe terwijl mijn moeder zoveel nodig heeft.

Ik zie hier vaak posts over samen sporten, groepslessen en afvalbuddies. Maar ik ben nogal introvert en al dat groepsgedoe is echt niks voor mij. Toch ben ik de afgelopen maanden 8 kilo kwijtgeraakt, dus het kan ook in je eentje. Sportschool heb ik 3x geprobeerd en 3x weer opgezegd. Ik vind het niks, al die mensen om me heen. Wat ik wel doe: thuis trainen met een paar dumbbells en een yogamat. Ik volg gewoon schema's die ik online vind. Verder loop ik elke ochtend een rondje van 30 minuten voor ik begin met werken. Lekker rustig, koptelefoon op, niemand die me aanspreekt. Met eten heb ik het ook simpel gehouden. Ik kook sowieso al graag en nu let ik gewoon meer op hoeveel ik eet. Geen dieetclub of weekelijkse weegmomenten met anderen. Gewoon mijn eigen ding doen. Het enige nadeel: je hebt niemand die je aanspreekt als je een slechte week hebt. Maar eerlijk gezegd werkt dat voor mij juist beter. Ik hoef me niet te verantwoorden en dat haalt de druk eraf. Iemand anders hier die liever alleen bezig is met afvallen?

De weegschaal was elke ochtend een klein drama. Ik woog mezelf drie keer (schoenen uit, na toilet, zonder kleren), baalde als het omhoog ging, werd euforisch als het zakte. Mijn humeur voor de rest van de dag hing ervan af. Herkenbaar? Sinds 2 maanden weeg ik nog maar één keer per week, op zondagochtend na de wc. En ik noteer het in een simpel schriftje met de datum erbij. Na 6 weken zag ik pas echt een trend: de grillige dagelijkse pieken zijn gladgestreken en ik zie nu dat ik gemiddeld 300 gram per week verlies. Dat is een gezond tempo. Wat ik geleerd heb: je gewicht kan 1,5 kilo schommelen door water, zout, hormonen, stoelgang. Dat is niet je vet dat terugkomt. Dagelijks wegen meet eigenlijk vooral je vochtbalans, niet je vooruitgang. Het verschil in mijn hoofd is enorm. Ik stap niet meer elke ochtend op een emotionele achtbaan, ik ga gewoon mijn dag in. En ironisch: juist nu val ik consistenter af, omdat ik niet meer frustrerend ga compenseren bij een stijging. Voor wie dagelijks wegen wél helpt: prima, iedereen is anders. Maar als jij ook zo'n hoofd-achtbaan herkent, probeer eens een week overslaan en kijk hoe dat voelt. Wat doen jullie?

Ik ben accountmanager en mijn werk is stressvol. Targets, deadlines, lastige klanten. En zodra de stress toeslaat grijp ik naar eten. Niet omdat ik honger heb maar omdat het even die druk wegneemt. Snoepautomaat op kantoor: mijn grootste vijand. Mars, Snickers, zakje chips. Soms 3 keer per dag. Dat is zo 600-800 kcal bovenop mijn normale eten. Wat ik geprobeerd heb: - Wilskracht: werkte 3 dagen, daarna kocht ik dubbel - Gezonde snacks meenemen: hielp een beetje maar als de stress echt hoog is wil ik GEEN wortel - Wandelen als de drang komt: dit helpt het meest. 5 minuten naar buiten, frisse lucht, en de drang is vaak weg Wat ik geleerd heb is dat het niet om het eten gaat. Het gaat om de stress. Zolang ik de stress niet aanpak blijf ik eten. Ik ben nu in gesprek met een psycholoog over werkdruk en grenzen stellen. En eerlijk, dat helpt meer dan welk dieet dan ook. Ik ben nog maar net begonnen (3 kilo kwijt in 2 maanden) maar ik voel me rustiger. En dat is misschien nog belangrijker.

Ik schaam me er eigenlijk een beetje voor, maar dit is mijn vierde poging om af te vallen. De eerste keer met Sonja Bakker (2018), toen WW (2020), toen een crash dieet van internet (2022). Elke keer 8-12 kilo kwijt en dan alles plus extra er weer bij. Deze keer doe ik het anders. Geen dieet. Ik heb alleen 3 dingen veranderd: 1) elke dag 30 minuten wandelen, 2) geen frisdrank meer (alleen water en thee), 3) een half bord groenten bij het avondeten. Dat is het. Geen calorieen tellen, geen verboden eten. Het gaat langzaam. In 4 maanden 6 kilo kwijt. Vroeger zou ik dat als mislukking zien, want bij Sonja Bakker was ik na 4 maanden al 11 kilo kwijt. Maar het verschil: ik heb nu NIKS van het gevoel dat ik op dieet ben. Niks. Ik eet gewoon wat ik wil, alleen wat meer groenten en minder suiker. Wat ik geleerd heb van 3 keer falen: het probleem was nooit het afvallen. Dat kan iedereen. Het probleem was het volhouden. En je houdt alleen vol wat je niet als straf ervaart. Elke keer dat ik iets deed wat ik haatte (geen koolhydraten, puntjes tellen, shakes drinken) kwam het gewicht terug zodra ik stopte. Als je dit leest en je bent ook al een paar keer opnieuw begonnen: je hebt niet gefaald. Je hebt alleen nog niet de aanpak gevonden die bij je past. Blijf proberen, maar probeer iets anders dan de vorige keer.

Een halfjaar geleden is mijn huwelijk na 19 jaar uitgegaan. Het eerste wat mijn zus zei: nu ga je lekker afvallen en laten zien wat hij mist. Nee. Daar doe ik het niet voor. Ik doe het voor mezelf. Omdat ik me de laatste jaren verloren ben in het zorgen voor anderen - mijn man, mijn kinderen, mijn werk in de thuiszorg. Ik was mezelf vergeten. 18 kilo erbij gekomen in 5 jaar zonder het echt te merken. Het klinkt misschien raar maar die scheiding was ook een nieuw begin. Ik kook nu voor het eerst in jaren wat IK lekker vind. Ik ga wandelen wanneer IK wil. Ik hoef niet meer om 6 uur klaar te staan met eten. Ik ben 6 weken bezig en 4 kilo kwijt. Niet spectaculair maar het voelt als vrijheid. En dat is meer waard dan het getal op de weegschaal. Wie herkent dit? Dat je pas gaat nadenken over jezelf als er iets groots verandert in je leven?

Vorig jaar november kreeg ik een hartinfarct. 55 jaar, altijd gedacht dat mij dat niet zou overkomen. Na de operatie zei de cardioloog: u moet 20 kilo afvallen, anders wordt het volgende infarct een kwestie van tijd. Dat is andere motivatie dan "ik wil er leuk uitzien". Dit gaat over leven of dood, letterlijk. En toch is het niet makkelijker. Eerder moeilijker zelfs, want er zit angst achter. Als ik een dag slecht eet voel ik me niet alleen schuldig maar ook bang. Wat me helpt: - Mijn vrouw doet mee. Zij hoeft niet af te vallen maar eet nu hetzelfde als ik - Ik loop elke dag een half uur, weer of geen weer. Soms met tegenzin maar ik doe het - Ik heb een app (Yazio) waar ik alles in bijhoud. Die structuur geeft me rust - Ik praat erover met een psycholoog. Die angst en dat schuldgevoel kun je niet alleen oplossen Stand van zaken: 11 kilo kwijt in 5 maanden. Nog 9 te gaan. Bloeddruk is al flink gedaald en mijn cholesterol is voor het eerst in 10 jaar normaal. Wil eigenlijk alleen even kwijt dat afvallen met een medische reden echt een ander verhaal is. De druk is groter.

Ik weet niet hoeveel keer ik al "opnieuw begonnen" ben. Tien keer? Twintig? Ik ben alleenstaande moeder van 3 kinderen (9, 12 en 14) en mijn leven is een constante chaos van werk, school, huishouden en proberen gezond te eten. Elke keer als ik een plan maak gaat het 2-3 weken goed. Dan wordt een van de kinderen ziek, of ik heb een rotweck op het werk, of ik heb gewoon geen puf meer om te koken en bestel pizza. En dan komt dat schuldgevoel. Weer gefaald. Weer niet volgehouden. Weer 2 kilo erbij. Maar weet je wat? Ik ben gestopt met mezelf af te kraken. Want elke keer dat ik opnieuw begin, begin ik met iets meer kennis dan de keer ervoor. Ik weet nu welke recepten snel zijn. Ik weet dat ik niet 5 dagen per week hoef te sporten. Ik weet dat perfectie de vijand is. Dus ja, ik ben vorige week weer begonnen. Misschien lukt het deze keer 4 weken in plaats van 3. Dat is ook vooruitgang. Is er hier nog iemand die dit herkent? Want soms voel ik me de enige die het steeds niet lukt.