Motivatie & Challenges

Ik ben nu 3 maanden bezig en heb 5 kilo afgevallen. Maar ik heb het aan niemand verteld. Niet aan mijn zus, niet aan collega's, niet aan vriendinnen. De vorige keer dat ik het rondbazuinde was ik na 2 weken alweer gestopt en dan die blikken van 'en hoe gaat het met je dieet?'. Die druk was erger dan het afvallen zelf. Nu doe ik het gewoon stil. Ik eet anders, ik wandel meer, maar als iemand vraagt zeg ik niks. Mijn man weet het wel maar die houdt zijn mond. Het voelt als vrijheid eerlijk gezegd. Geen verantwoording afleggen, geen tips krijgen die je niet hebt gevraagd, geen 'mag je dat wel eten?' bij de barbecue. Het enige nadeel is dat ik het soms gewoon even wil delen. Als ik op de weegschaal sta en er weer een halve kilo af is wil ik het tegen iemand zeggen. Maar dan denk ik: als ik op mijn streefgewicht zit vertel ik het. Dan is het bewijs er. Wie herkent dit? Of ben ik de enige die het stiekem doet?

Bij ons op kantoor is het elke vrijdag gebak. Altijd wel iemand jarig of gewoon omdat het vrijdag is. Als ik nee zeg krijg ik van die reacties. "Joh doe niet zo moeilijk" of "een keertje kan toch" of het ergste "jij bent toch niet dik". Ik ben 78 kilo bij 1,65 dus ik mag best wat kwijt. Vorige week voor de 3e keer op rij nee gezegd en ik voelde me echt de spelbreker. Iedereen gezellig aan de taart en ik met mijn komkommer. Thuis heb ik er ook last van. Mijn schoonmoeder bakt elke zondag en als je nee zegt is ze beledigd. Mijn man zegt dan "doe niet zo flauw neem gewoon een stuk". Ja dankjewel schat heel behulpzaam. Hoe doen jullie dit? Gewoon nee blijven zeggen en hopen dat ze het een keer accepteren?

Ik weet dat het dom is om te doen, maar ik kan er niet mee stoppen. Een vriendin van me eet gewoon alles - chips bij de film, elke dag een broodje kroket, nooit een gram bijkomen. Maat 38 al haar hele leven. Ik doe nu 7 weken bewust minder eten, 1400 kcal per dag bijhouden, 2x per week wandelen. Resultaat: 2,5 kilo. Best oke eigenlijk, maar dan hoor ik haar zeggen "oh ik ben ook een kilo aangekomen van vakantie haha" en dan zakt mijn motivatie door de grond. Mijn zus hetzelfde verhaal, die heeft 2 maanden een of ander sapje gedronken en was 8 kilo kwijt. Bij mij werkt niks zo snel. Soms denk ik gewoon dat mijn lichaam niet mee wil werken. Herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie om met dat gevoel?

Ik zit al een paar jaar in dat patroon en het maakt me gek. Ga ik goed, dan gaat het prima. Maar zodra ik een keer een zak chips openmaak of te veel eet bij een verjaardag, dan denk ik 'nu is het toch al verpest' en gaat de rem er helemaal af. Dan wordt het niet alleen die avond maar ook de volgende dag. En voor ik het weet heb ik een hele week niks meer gedaan en begin ik weer 'op maandag'. Klinkt vast herkenbaar? Ben nu al 3x opnieuw begonnen dit jaar. Steeds hetzelfde liedje. Gaat 4-5 weken goed, dan 1 misstap en klaar. Het rare is dat ik het zelf ook onzin vind als ik er nuchter over nadenk. Maar op het moment zelf werkt die logica niet. Hoe pakken jullie dit aan? Tips?

Ik ben nu 7 kilo verder en merk dat ik elke mijlpaal automatisch met eten wil belonen. Eerste 5 kilo eraf? Even uit eten. Broek een maatje kleiner? Gebakje halen. Maar zo ben ik natuurlijk de hele tijd mezelf aan het tegenwerken. Ik snap dat eten als beloning gebruiken precies de gewoonte is waar ik vanaf wil, dus ik wil het anders gaan doen. Probleem is dat ik zo gauw niks anders kan bedenken dat echt voelt als een cadeautje voor mezelf. Hoe doen jullie dat? Beloon je jezelf bij elke paar kilo of juist bij de grotere doelen? En waarmee dan, zonder dat het meteen handenvol geld kost? Ik hoor graag wat bij jullie werkt.

Ik loop nu een maand of vier met kleine stappen, en het ging eigenlijk best lekker. Maar de laatste drie weken staat de weegschaal precies stil en ik merk dat mijn motivatie een beetje wegzakt. Niet dat ik terugval in oude gewoontes, maar de zin om door te zetten wordt minder als je niks ziet veranderen. Wat me tot nu toe geholpen heeft is dat ik gestopt ben met elke dag wegen. Ik doe het nog één keer per week, op vrijdagochtend. En ik ben mezelf op andere dingen gaan bijhouden: mijn broek zit losser, ik loop de trap op zonder te hijgen en ik slaap een stuk beter. Dat zijn voor mij eigenlijk veel fijnere graadmeters dan dat ene getal. Toch knaagt het soms. Hoe gaan jullie om met zo'n periode dat er even niks gebeurt? Stoppen jullie dan even met meten, of juist niet? Ik wil het volhouden maar kan wel een zetje gebruiken.

Ik ben 43 en had echt zo'n avondritueel: kinderen naar bed en dan twee glazen rode wijn op de bank. Elke avond, zonder erbij na te denken. Een vriendin daagde me uit om het een maand helemaal te laten en ik dacht, vooruit, kijken of ik het volhoud. De eerste week was saai, niet gaan liegen. Ik wist 's avonds niet goed wat ik met mezelf aan moest. Spa rood met een schijfje citroen en af en toe een kop thee werden mijn redding. Na een dag of tien miste ik het eigenlijk niet meer zo. Wat ik vooral merkte: ik sliep dieper en werd 's ochtends een stuk frisser wakker. En die zin in chips of een handje nootjes bij de wijn was ook ineens weg. Op de weegschaal stond na die maand 2,5 kilo minder, terwijl ik verder niks aan mijn eten heb veranderd. Ik drink nu nog hooguit één keer in het weekend wat. Heeft iemand anders dit ook geprobeerd? En hoe hou je het vol op een verjaardag of als je uit eten gaat?

Ik val al jaren in hetzelfde gat: drie weken superfanatiek en dan stort alles in na een slechte dag. Dit keer doe ik iets stoms simpels en het werkt nu al twee maanden. Ik heb een papieren maandkalender aan de koelkast gehangen en zet elke dag een dikke kruis als ik me aan mijn plan heb gehouden. Het plan zelf is niet eens streng: niet snoepen na het avondeten, elke dag minstens een half uur lopen, en geen frisdrank. Meer niet. Maar dat rijtje kruisjes naast elkaar wil ik gewoon niet onderbreken. Het klinkt kinderachtig maar als ik 's avonds op de bank trek krijg, denk ik echt: nee joh, niet mijn rijtje verpesten. Het mooie is dat een foute dag nu geen ramp meer is. Vroeger dacht ik het is toch al verpest en at ik de hele week door. Nu is het gewoon een dag geen kruisje en de volgende dag pak ik het weer op. Geen alles-of-niets meer. Doet iemand anders ook zoiets, een rijtje bijhouden of afstrepen? En hoe ga je om met die ene dag dat het niet lukt?

Ik probeer nu al 3 maanden om gezonder te eten en ben 6 kilo kwijt (van 82 naar 76). Gaat goed, behalve op 2 fronten: mijn collega's op de huisartsenpraktijk en mijn schoonmoeder. Op het werk is het elke week raak. Iemand jarig, gebak van de Hema, vlaai omdat het vrijdag is, taart omdat iemand geslaagd is. Ik werk maar 3 dagen en serieus, minstens 2 van die 3 dagen staat er iets. En als je nee zegt krijg je van die opmerkingen. 'Doe niet zo moeilijk' of 'eentje kan toch wel'. Vorige week zei een collega dat ik aan het overdrijven was. Mijn schoonmoeder is nog erger eerlijk gezegd. Elke zondag appeltaart of boterkoek of iets anders. Als ik zeg dat ik het niet hoef wordt ze chagrijnig. Mijn man snapt het ook niet helemaal, die zegt dan 'neem gewoon een klein stukje'. Maar een klein stukje appeltaart is al 350 kcal en dan heb ik ook nog de neiging om een tweede te pakken. Hoe gaan jullie hiermee om? Ik wil niet onbeleefd zijn maar ik wil ook niet elke week 500-800 kcal extra binnenkrijgen alleen door sociaal eten.

Ik sta nu 3 weken op exact hetzelfde gewicht. 74,2 kilo. Elke ochtend. Frustrerend want ik eet netjes rond de 1600 kcal en wandel elke dag 40 minuten. Maar dan gisteren. Ik paste een broek van vorig jaar die toen echt te strak zat. En hij zat gewoon lekker. Niet strak, niet los, maar precies goed. Ik snapte er niks van dus heb even gegoogeld en blijkbaar kan je vet verliezen en spieren opbouwen tegelijk waardoor je gewicht gelijk blijft maar je lichaam verandert. Heeft iemand dit ook gehad? Ik overwoog om maar te stoppen met wegen en alleen het meetlint te gebruiken. Maar ja die weegschaal trekt toch elke ochtend haha.

Zat gisteren door mijn telefoon te scrollen en kwam een foto tegen van vorig jaar juni. Stranddag met vriendinnen. En ik dacht echt even: wie is dat?? Niet gemeen bedoeld naar mezelf van toen, maar het verschil is zo groot dat ik het niet doorhad. Ik ben van 91 kilo naar 79 nu. Klinkt als veel maar het ging zo langzaam (14 maanden) dat ik het dagelijks niet zag. Elke dag kijk je in de spiegel en je ziet gewoon jezelf. Mijn collega's bij het asiel zeiden het wel maar ik dacht altijd ja ja vast. Die foto was echt een klap. Mijn gezicht was zo rond, mijn armen waren dikker dan ik dacht. Nu pas snap ik waarom mensen zeiden dat ze het zagen. Voor iedereen die denkt dat het niet werkt of dat er niks verandert: maak foto's. Serieus. Elke maand eentje in dezelfde kleding. Want de weegschaal en de spiegel liegen allebei een beetje.

Even een bericht voor iedereen die vastzit op een plateau want ik had er flink last van. Ik was goed op weg, van 101,4 naar 89,6 kilo in 5 maanden. Ging lekker, elke week een beetje minder. En toen ineens: 6 weken lang niks. De weegschaal bleef tussen 89,3 en 90,1 schommelen. Elke maandagochtend woog ik me en elke maandag dezelfde teleurstelling. Ik werd er echt moedeloos van. Ik at nog steeds hetzelfde, ging nog steeds 2x per week een uur wandelen na mijn werk als cv-monteur. Maar er gebeurde niks meer. Ik begon me af te vragen of dit het dan was en of ik gewoon niet verder kon. Wat uiteindelijk hielp was drie dingen. Eerst ben ik mijn eten opnieuw gaan bijhouden want ik was gestopt met tellen na die eerste 3 maanden. Bleek dat ik ongemerkt zo'n 200-300 kcal per dag meer at dan ik dacht. Vooral de extra boterham tussen de middag in de bus en het handje noten tussendoor bij klanten. Ten tweede ben ik 2x per week met dumbbells thuis gaan trainen, niks ingewikkelds, gewoon wat oefeningen van een filmpje. En als derde heb ik de weegschaal 3 weken in de kast gelegd en alleen op centimeters gelet met een meetlint. Na die 3 weken: 87,8 kilo. Alsof mijn lichaam er opeens weer zin in had. Nu sta ik op 86,3 en het gaat weer lekker door. Dus als je vastzit: niet opgeven. Soms moet je even iets aanpassen.

Was m'n telefoon aan het opruimen gisteravond, oude foto's verwijderen. Kwam ik een foto tegen van een BBQ bij m'n zwager, 3 jaar geleden. Ik herkende mezelf bijna niet. Slanker gezicht, geen dubbele kin, T-shirt zat normaal in plaats van strak over m'n buik. Ik ben monteur bij een cv-bedrijf, hele dag in kruipruimtes en op zolders. Denk altijd: ik beweeg genoeg. Maar 101,3 kilo op 1,79 is niet genoeg bewegen. Het is sluipend gegaan. Elke avond een paar biertjes, groot bord eten, toetje erbij. Nu 4 weken bezig. Portie verkleind (gewoon iets minder opscheppen), biertjes doordeweeks geschrapt, en elke avond 25 minuten met de hond een rondje. Niks spectaculairs. 98,7 kilo nu. Die foto heb ik als achtergrond op m'n telefoon gezet. Elke keer als ik m'n telefoon pak zie ik waar ik vandaan kom en waar ik niet meer heen wil.

Ik ben elektromonteur, 40 jaar, en ik dacht altijd dat ik fit genoeg was omdat ik de hele dag op mijn benen sta. Maar vorige maand moest ik bij een klant naar de 3e verdieping en halverwege stond ik te hijgen als een ouwe man. Mijn collega van 55 liep gewoon door. Die avond op de bank voelde ik me echt kut. 98,2 kilo bij 1,81 dus ja, het was niet best. Mijn vrouw zei niks maar ik zag haar kijken. Ben nu 5 weken bezig. Niks ingewikkelds gedaan. 's Ochtends een dubbele boterham in plaats van 4. Geen Mars of Snickers meer uit de automaat op locatie, maar een banaan en zakje noten mee. Avondeten gewoon hetzelfde maar een opscheplepel minder rijst of pasta. En elke avond een rondje met de hond, 25 minuten. Sta nu op 95,1 kilo. Nog lang niet waar ik wil zijn maar die trap bij die klant vorige week ging al een stuk makkelijker. En dat voelde beter dan die 3 kilo op de weegschaal eerlijk gezegd. Heeft iemand anders ook zo'n specifiek moment gehad dat je dacht: nu moet het echt anders?

Ik had vorig jaar zomer mooi 8 kilo afgevallen. Van 97 naar 89 kilo, voelde me top. Maar toen kwam de herfst, donkere avonden, stamppot seizoen, kerst, oud en nieuw... je kent het verhaal. Nu sta ik weer op 94,6. Niet alles terug gelukkig maar toch balen. En het moeilijkste is dat ik weet WAT ik moet doen maar ik krijg mezelf niet meer in beweging. Alsof de motor niet aanslaat. Vorig jaar begon ik met calorieën tellen in Yazio en 3x per week wandelen. Dat werkte prima. Maar nu denk ik steeds "morgen begin ik" en dan wordt het weer niks. Herkennen jullie dit? Hoe komen jullie uit zo'n winterdip?

Ik heb vorige maand iets radicaals gedaan. Weegschaal in de kast gezet en een meetlint van de Hema gepakt. Klinkt misschien gek maar ik werd echt gestoord van dat ding. Elke ochtend stond ik erop en als het 200 gram meer was dan de dag ervoor was mijn hele dag verpest. Dan ging ik minder eten of juist troosteten omdat ik toch al had gefaald. Mijn man zei al maanden dat ik er obsessief mee bezig was. Nu meet ik 1x per week mijn taille en heupen. In 5 weken van 94 cm taille naar 89,5 cm. Geen idee hoeveel kilo dat is en het boeit me ook niet meer. Mijn broeken zitten losser, ik voel me fitter, ik slaap beter. Het gekke is dat ik nu rustiger eet. Geen paniek meer als ik een keer een stuk taart neem bij de koffie. Gewoon de volgende maaltijd weer normaal. Ik ben kassamedewerker bij de Jumbo en sta 6 uur per dag, dat helpt ook wel denk ik. Maar het grootste verschil is mentaal.

Mijn dochter van 8 vroeg het me zondag gewoon recht in m'n gezicht. We waren het fotoboek van vorig jaar aan het bekijken en ze zei "mama waarom sta jij er nooit op". Ik had geen antwoord. Want ze heeft gelijk. Ik sta op misschien 3 foto's van de afgelopen 2 jaar. Altijd ben ik degene die de foto maakt. Of ik sta er net niet op. Of ik zeg "nee joh doe maar zonder mij". Bij 96 kilo op 1,68 wil ik gewoon niet vastgelegd worden. Maar dat betekent dat mijn kinderen later terugkijken en mama nergens zien. Dat vind ik eigenlijk veel erger dan hoe ik eruit zie. Ik ben vandaag begonnen met m'n eten bijhouden. Niet eens streng ofzo, gewoon opschrijven wat ik eet. En vanavond heb ik voor het eerst in maanden een foto laten maken van mij en de kinderen. Ik keek er niet naar want ik weet dat ik het lelijk ga vinden. Maar hij bestaat tenminste. Heeft iemand dit herkenbaar? Dat je jezelf letterlijk onzichtbaar maakt?

Ik moest dit even kwijt want ik was vanochtend echt gefrustreerd. 3 weken goed bezig, 1,6 kilo eraf, en dan sta je op de weegschaal en je bent 800 gram zwaarder dan gisteren. Terwijl ik gisteren netjes gegeten heb. De eerste keer dat me dit overkwam (in januari) ben ik meteen gestopt. Dacht: werkt toch niet. Nu weet ik dat het vocht is, hormonen, stoelgang, noem maar op. Maar het blijft balen. Wat mij helpt: ik weeg elke dag maar kijk alleen naar het weekgemiddelde. Die gaat WEL omlaag, ook al schommelt het dagelijks 0,5-1,5 kilo. In 8 weken van 76,3 naar 73,1 kilo. Niet spectaculair maar het gaat de goede kant op. Hoe gaan jullie om met die schommelingen? Wegen jullie dagelijks of juist niet?

Een simpele tip die voor mij alles veranderde: elke zondagochtend voor de douche op de weegschaal en een foto in de spiegel. Altijd op hetzelfde tijdstip, zelfde plek, zelfde licht. De eerste 2 maanden zag ik echt NIKS op die foto's. Ik dacht: waar doe ik het voor. De weegschaal ging van 97 naar 94 maar op de foto leek alles hetzelfde. Was bijna gestopt met het hele afvallen. Maar vorige week heb ik foto 1 naast foto 26 gelegd. Dat is een ander persoon. 97 naar 88 kilo in 6 maanden. Op de weekfoto's zie je het niet maar als je 6 maanden overslaat is het verschil enorm. Mijn vrouw moest er zelfs van huilen. Nu is het elke zondag een soort ritueel geworden. Weeg me, foto, schrijf het op in een schriftje. Kost 2 minuten. Die foto's zijn mijn motivatie om door te gaan als de weegschaal een keer tegenvalt. Want die ene week dat je 300 gram aankomt terwijl je alles goed doet, dan pak je het schriftje erbij en zie je dat het op de lange termijn gewoon naar beneden gaat.

Ik schaam me er een beetje voor, maar dit is echt mijn vijfde keer dat ik serieus probeer af te vallen. De eerste keer was met Sonja Bakker, toen Weight Watchers, toen een maand smoothies (ja echt), en vorig jaar een streng koolhydraatarm dieet. Elke keer 4-6 kilo eraf en dan langzaam weer terug plus extra. Wat ik nu anders doe: ik heb geen einddoel meer. Geen "ik wil 70 kilo wegen voor de zomer". Ik doe gewoon elke dag 3 kleine dingen. Water drinken bij het opstaan, een wandeling van 20 minuten in mijn pauze, en avondeten voor 19:00. Dat is het. Geen calorieen tellen, geen verboden voedsel. Het gekke is dat ik nu al 9 weken bezig ben en dat is langer dan alle vorige keren behalve WW. En ik ben 3,8 kilo kwijt zonder dat het voelt als een dieet. Mijn collega vroeg laatst wat ik deed en ik dacht even na en zei gewoon "niks bijzonders eigenlijk". Dat voelde zo goed. Als kraamverzorgende werk ik onregelmatig en veel nachtdiensten. Vroeger at ik dan van alles uit de automaat. Nu neem ik gewoon mijn eigen broodtrommel mee met boterhammen en wat fruit. Simpel maar het werkt. Heeft iemand anders ook meerdere keren opnieuw moeten beginnen? Ik merk dat ik me er altijd voor schaamde maar eigenlijk is het gewoon doorzettingsvermogen toch?