Motivatie & Challenges

Ik wil al een tijdje 12 kilo kwijt. Niet omdat ik er slecht uitzie of zo, maar gewoon omdat ik merkte dat ik de trap op hijgde en mijn knieen pijn deden na een dag winkelen. Dat had ik vijf jaar geleden niet. Elke keer als ik erover begin zegt mijn man dat ik me niet druk moet maken. Dat hij me mooi vindt. Lief bedoeld, maar het helpt niet echt. Want het gaat niet om hoe hij me vindt, het gaat om hoe ik me voel. Het lastige is dat hij dan ook gewoon pizza bestelt of chips op tafel zet. Niet om me te saboteren ofzo, hij denkt er gewoon niet bij na. En dan zit ik daar met mijn kommetje kwark terwijl hij nacho's eet. Hoe doen jullie dat? Afvallen als de mensen om je heen het eigenlijk niet nodig vinden? Ik mis een soort van steun of iemand die het snapt. Vriendinnen beginnen meteen over dieten en shakes en dat is ook niet wat ik zoek.

Even ventileren. Mijn zus is 10 kilo kwijt met intermittent fasting. Vriendin van me doet keto en past weer in haar oude kleren. Collega loopt ineens halve marathons. En ik? Ik heb nu 3 keer opnieuw begonnen dit jaar. Elke keer een week of 2 vol gehouden en dan weer terug bij af. Ik gun het ze echt hoor. Maar het voelt wel kut als iedereen resultaat heeft en jij niet. Vooral als ze dan zeggen: je moet gewoon volhouden. Ja bedankt, dat wist ik ook wel. Ik denk dat ik steeds te veel tegelijk wil veranderen. Geen suiker EN geen koolhydraten EN elke dag sporten. Na 2 weken ben ik op. Hoe gaan jullie hiermee om? Met dat vergelijken bedoel ik. En heeft iemand tips voor als je steeds opnieuw moet beginnen?

Hoi allemaal. Ik zit nu vijf maanden in mijn afvaltraject en eerlijk gezegd ben ik het gewoon zat. De eerste twee maanden ging het prima, 6 kilo eraf, voelde me goed. Maar nu hang ik al drie maanden rond de 73 kilo en er gebeurt niks meer. Het is niet eens dat ik honger heb of zo. Het is meer dat ik gewoon moe ben van het hele gedoe. Elke maaltijd nadenken, altijd maar weer die salade meenemen naar werk, nee zeggen tegen taart bij verjaardagen. Ik mis gewoon normaal eten zonder er steeds over na te hoeven denken. Mijn man zegt dat ik er goed uitzie en dat ik moet stoppen met zeuren, maar hij snapt niet hoe vermoeiend het is om dit vol te houden. Ik wil nog minstens 5 kilo kwijt maar de motivatie is gewoon op. Heeft iemand dit ook gehad? Die moeheid van het hele proces? Hoe zijn jullie er doorheen gekomen?

Dit klinkt misschien raar maar ik merk het echt. Van 96 naar 86 kilo in 5 maanden, best prima toch? De eerste weken was het constant "goh wat zie je er goed uit" en "je bent afgevallen hè!" Collega's die het zeiden, mijn schoonmoeder, zelfs de buurvrouw. En nu? Niks meer. Al weken niks. Ik moet nog 6-7 kilo maar het voelt alsof niemand het meer ziet. Of het normaal is geworden ofzo. Ik weet dat ik het voor mezelf moet doen en niet voor complimenten, dat snap ik heus. Maar het hielp echt om die bevestiging te krijgen, het gaf me een zetje om door te gaan. Nu moet ik het puur op eigen kracht doen en eerlijk gezegd merk ik dat mijn motivatie wegzakt. Heeft iemand dit ook gehad? Hoe hou je het vol als de omgeving het niet meer opmerkt?

Gisteren was zo'n dag. Begon met een broodje kroket op het werk omdat de kantine die aanbood. Toen taart van een collega die jarig was. En 's avonds had ik geen zin meer om te koken dus het werd een pizza bestellen. Vroeger zou ik dan de volgende dag in paniek zijn. Minder eten, extra sporten, mezelf de huid vol schelden. Nu doe ik iets anders: gewoon de volgende dag weer normaal eten. Niet compenseren, niet straffen, gewoon terug naar mijn normale patroon. Mijn truc is dat ik 's ochtends na zo'n dag altijd begin met een goed ontbijt. Kwark met wat noten en een banaan. Gewoon stevig en gezond. Dat zet de toon voor de rest van de dag. En dan drink ik extra water en ga ik even een rondje lopen in de pauze. Het klinkt simpel maar voor mij was dit een doorbraak. Ik ben 9 kilo kwijt in 5 maanden en heb in die tijd zeker 15 van dit soort dagen gehad. Het verschil met vroeger is dat ik er niet meer een hele week van in de war raak.

Ik heb iets gevonden dat echt werkt voor mij. Elke keer als ik zin heb in chips of koekjes, zeg ik in mijn hoofd: "je hebt geen honger, je hebt verveling." Klinkt simpel maar het helpt echt om even stil te staan bij waarom ik wil eten. 9 van de 10 keer is het inderdaad geen honger maar verveling of stress of gewoon gewoonte. Dan pak ik een glas water of ga ik even naar buiten en het gevoel zakt. In 3 maanden 4 kilo kwijt, zonder echt te dieten. Alleen die ene zin in mijn hoofd. Ben benieuwd of meer mensen zoiets doen. Wat is jullie trucje?

Ik heb een spijkerbroek maat 40 in mijn kast hangen. Drie jaar geleden paste die prima, ik woog toen 72 kilo. Nu zit ik op 84 en draag ik maat 44. Elke eerste van de maand pak ik die broek. In januari kreeg ik hem niet eens over mijn bovenbenen. In maart net tot mijn heupen, rits vergeet het maar. Juni rits halfweg. En afgelopen weekend: rits helemaal dicht maar die stomme knoop gaat niet dicht. Twee centimeter nog. Ik weeg nu 78 kilo. Dat ene kledingstuk werkt voor mij beter dan elke app of weegschaal. Als de rits weer een stukje verder gaat weet ik dat het werkt, ook als de weegschaal een week stilstaat. Heeft iemand anders ook zoiets? Een motivatiekledingstuk dat je bewaart?

Gisteravond zaten we op de bank en mijn dochter legde haar hand op mijn buik en zei: mama, waarom is jouw buik zo dik? Die van juf Anneke is plat. Ze bedoelde er niks mee. Kinderen zeggen gewoon wat ze zien. Maar het raakte me harder dan ik had verwacht. Ik heb er de hele avond aan gedacht. Het gekke is dat ik het van collega's of vriendinnen makkelijk naast me neer kan leggen. Maar van je eigen kind voelt het anders. Niet omdat het gemeen is, juist omdat het zo eerlijk is. Geen oordeel, gewoon een vraag. Ik heb haar gezegd dat buiken in allerlei vormen bestaan en dat mama's buik ook mooi is. Dat meen ik ook echt. Maar tegelijk weet ik dat ik me al heel lang niet lekker voel in mijn lichaam en er niks mee doe. Dus ik heb die avond besloten om het nu echt aan te pakken. Niet om er uit te zien als juf Anneke, maar omdat ik mee wil kunnen rennen op het schoolplein zonder na twee minuten te hijgen. Ik wil gewoon fit genoeg zijn om alles mee te maken met haar. Nog geen plan, nog geen idee waar ik begin. Maar de knop is om.

Het is weer zover, de dagen worden korter en ik merk dat m'n motivatie weer inzakt. Vorig jaar rond deze tijd stopte ik met alles. Wandelen, gezond koken, water drinken - ging allemaal overboord. Nu ben ik in juni begonnen en 6 kilo kwijt (82 naar 76). Wil echt niet weer in dat gat vallen. Maar gisteren at ik al een hele zak pepernoten en het is nog niet eens oktober. Wat doen jullie om de herfst- en wintermaanden door te komen? Ik zoek echt praktische dingen, niet van die 'blijf positief' tips want dat werkt bij mij niet.

Ik ben nu 5 maanden bezig en heb 9 kilo kwijt. Maar het gekke is: niemand in mijn omgeving weet het. Niet mijn zus, niet mijn collega's, zelfs mijn moeder niet. Waarom niet? Omdat de VORIGE keer dat ik ging lijnen, iedereen er commentaar op had. "Ga je weer dieten?" "Eet je wel genoeg?" "Oh, mag je dat niet meer dan?" Bij elke verjaardag een opmerking. En toen ik na 3 maanden stopte, voelde ik me dubbel kut - niet alleen omdat het mislukt was, maar ook omdat iedereen het zag. Nu doe ik het gewoon in stilte. Ik eet normaal als ik ergens ben, maar thuis let ik op porties en ik wandel elke dag 40 minuten. Niemand die vragen stelt, niemand die tips geeft die ik niet gevraagd heb, niemand die bijhoudt of ik wel doorzet. Het enige nadeel: ik kan het met niemand delen als het goed gaat. Maar eerlijk? Dat is het me waard. Die rust in mijn hoofd is zoveel meer waard dan een complimentje.

Simpele tip die voor mij het verschil maakte. Ik zet mijn sportmomenten in mijn agenda alsof het vergaderingen zijn. Dinsdagavond 19:00 hardlopen, donderdag 7:00 krachttraining, zondag 10:00 fietsen. Met een herinnering erbij. Klinkt overdreven maar mijn hoofd behandelt het nu als iets wat MOET. Net als een tandarts of een werkoverleg. Ik ga niet meer zitten twijfelen of ik wel zin heb. Het staat er, dus ik ga. Hetzelfde doe ik met eten. Zondag een uur voor de weekplanning en boodschappenlijst. Staat als blok in mijn agenda. Daardoor kook ik de hele week gewoon wat ik van plan was in plaats van om 18:00 een pizza bestellen omdat ik niks in huis heb. Ben nu 3 maanden bezig en 5 kilo lichter. Het is niet spectaculair maar ik mis nauwelijks een training.

Ik had altijd een hekel aan sporten. Niet omdat ik het niet kon, maar gewoon nul motivatie. Mijn vriend sportte 4x per week en ik lag op de bank. Toen las ik ergens over de 5-minuten regel. Het idee is simpel: je zegt tegen jezelf dat je maar 5 minuten hoeft te doen. Niet een heel uur, niet 30 minuten, gewoon 5 minuutjes. En als je na 5 minuten echt wilt stoppen, dan stop je. Ik doe dit nu 3 maanden en het werkt echt belachelijk goed. 9 van de 10 keer ga ik gewoon door na die 5 minuten, want je bent toch al bezig. Soms doe ik uiteindelijk 20 minuten, soms 40 minuten. En die ene keer dat ik echt na 5 minuten stop? Dat is ook prima, want morgen is er weer een dag. Van 1x per week naar gemiddeld 4x per week. En van 81 naar 77 kilo zonder dat ik m'n eetpatroon echt veranderd heb. Die drempel verlagen was voor mij de sleutel.

Was lekker bezig. 3x per week hardlopen, af en toe een krachttraining erbij, 6 kilo kwijt in 4 maanden. Ging hartstikke goed. Tot ik 3 weken geleden mijn enkel verzwikte tijdens het rennen. Niet eens spectaculair, gewoon scheef op de stoeprand gestapt. Maar het bleek een scheur in de band te zijn. Arts zegt 6 tot 8 weken rust. Nu zit ik thuis op de bank en ik merk dat ik uit frustratie ga snacken. Chips, koekjes, kaas - alles wat in de kast staat. Ik ben bang dat die 6 kilo er zo weer bij zitten. Hoe houden jullie het vol als je door een blessure even niet kunt bewegen? Ik weet dat voeding het belangrijkste is maar zonder dat stukje beweging voel ik me zo machteloos.

Afgelopen weekend was de verjaardag van mijn schoonmoeder en ik heb me helemaal laten gaan. Taart, bitterballen, wijn... noem maar op. Maandag op de weegschaal en ik was 1,8 kilo aangekomen. Ik weet dat een deel vocht is, maar het voelt zo demotiverend. Het gekke is dat ik al 4 weken goed bezig was. Elke dag gezond gegeten, 3x per week bewogen. En dan in één weekend lijkt alles voor niks te zijn geweest. Hoe gaan jullie om met dit soort momenten? Pakken jullie gewoon de draad weer op de volgende dag, of hebben jullie een manier om jezelf weer te motiveren? Ik merk dat ik de neiging heb om te denken 'ach, laat maar' en dan wordt het een hele week.

Morgen is het september en ik heb besloten dat dit mijn maand wordt. De hele zomer ben ik losser geweest met eten — terrasjes, BBQ's, vakantie — en het resultaat mag er zijn. 4 kilo erbij. Niet het einde van de wereld, maar ik merk dat ik me ook minder lekker voel. Opgeblazen, moe, geen zin om te bewegen. Kennen jullie dat? Mijn plan: de komende 4 weken gewoon weer structuur erin. Niet per se een streng dieet, maar weer normale porties, meer groente, en elke dag een halfuurtje wandelen. Klein beginnen. Is er iemand die ook van september een soort reset-maand wil maken? Lijkt me leuk om samen te doen.

Net twee weken terug van vakantie in Frankrijk en ik durf bijna niet op de weegschaal te staan. Vóór de vakantie was ik zo lekker bezig — 4 kilo afgevallen in twee maanden. En nu heb ik het gevoel dat ik weer helemaal bij af ben. Elke dag uitgebreid ontbijt, stokbrood bij de lunch, 's avonds lekker uit eten. En de wijn hè, die ging er ook goed in. Was heerlijk, maar nu baal ik wel. Het ergste is dat ik moeite heb om weer in mijn ritme te komen. Gisteren heb ik alweer een halve rol koekjes opgegeten terwijl ik dacht "morgen begin ik echt weer". Herkenbaar voor iemand? Hoe zijn jullie na een vakantie weer opgepakt?

Ik las ergens dat het helpt om elke week of elke maand een foto van jezelf te maken. Zodat je het verschil kunt zien als je terugkijkt. Want op de weegschaal gaat het soms zo langzaam dat je het gevoel hebt dat er niks gebeurt, maar op foto's zie je het wel. Maar ik vind het een beetje gênant eerlijk gezegd. Ik wil niet steeds naar mezelf staan kijken en dan denken wat een puinhoop. Maar misschien is het juist goed om het te doen? Zijn er hier mensen die dat doen? En helpt het echt met de motivatie? Ik zoek een beetje naar manieren om vol te houden want het gaat best traag bij mij.

De zomer is bijna voorbij en eerlijk gezegd ben ik behoorlijk losgeweest met eten de afgelopen weken. Barbecues, ijsjes, rosé — je kent het wel. Ik heb geen idee wat de weegschaal zegt want die heb ik bewust vermeden. Maar nu de kinderen bijna weer naar school gaan krijg ik weer zin in structuur. Ik wil in september gewoon opnieuw beginnen, zonder schuldgevoel over de zomer. Gewoon weer gezond koken, wandelen, en normaal doen. Wie doet er mee? Zullen we er samen een soort september-challenge van maken hier?

Ik heb het er zo moeilijk mee. Overdag gaat het prima, ik eet netjes mijn ontbijt en lunch, doe een wandelingetje. En dan 's avonds op de bank... dan begint het. Eerst een koekje bij de koffie, dan nog eentje, en voor ik het weet zit ik met mijn hand in de chipszak. Alsof al die moeite van overdag voor niks was. Mijn man snapt het niet, die kan gewoon nee zeggen. Ik probeer het echt, maar rond een uur of negen word ik gewoon zwak. Herkennen jullie dit? En wat doen jullie eraan?

Het is al weken warm en ik merk dat mijn motivatie om gezond te eten helemaal weg is. Het enige wat ik wil is ijsjes en koude rosé. Wandelen in deze warmte is ook niks, ik ben na vijf minuten doorweekt. Ik was zo lekker bezig. Sinds april al 6 kilo kwijt. Maar nu in de zomer voel ik me echt vastzitten. Het koken heb ik helemaal laten varen, het is alleen maar broodjes en salade uit een zak. Hoe houden jullie het vol met dit weer? Of moet ik gewoon accepteren dat de zomer even een pauze is?