Motivatie & Challenges

Ik zie hier vaak posts over samen sporten, groepslessen en afvalbuddies. Maar ik ben nogal introvert en al dat groepsgedoe is echt niks voor mij. Toch ben ik de afgelopen maanden 8 kilo kwijtgeraakt, dus het kan ook in je eentje. Sportschool heb ik 3x geprobeerd en 3x weer opgezegd. Ik vind het niks, al die mensen om me heen. Wat ik wel doe: thuis trainen met een paar dumbbells en een yogamat. Ik volg gewoon schema's die ik online vind. Verder loop ik elke ochtend een rondje van 30 minuten voor ik begin met werken. Lekker rustig, koptelefoon op, niemand die me aanspreekt. Met eten heb ik het ook simpel gehouden. Ik kook sowieso al graag en nu let ik gewoon meer op hoeveel ik eet. Geen dieetclub of weekelijkse weegmomenten met anderen. Gewoon mijn eigen ding doen. Het enige nadeel: je hebt niemand die je aanspreekt als je een slechte week hebt. Maar eerlijk gezegd werkt dat voor mij juist beter. Ik hoef me niet te verantwoorden en dat haalt de druk eraf. Iemand anders hier die liever alleen bezig is met afvallen?

De weegschaal was elke ochtend een klein drama. Ik woog mezelf drie keer (schoenen uit, na toilet, zonder kleren), baalde als het omhoog ging, werd euforisch als het zakte. Mijn humeur voor de rest van de dag hing ervan af. Herkenbaar? Sinds 2 maanden weeg ik nog maar één keer per week, op zondagochtend na de wc. En ik noteer het in een simpel schriftje met de datum erbij. Na 6 weken zag ik pas echt een trend: de grillige dagelijkse pieken zijn gladgestreken en ik zie nu dat ik gemiddeld 300 gram per week verlies. Dat is een gezond tempo. Wat ik geleerd heb: je gewicht kan 1,5 kilo schommelen door water, zout, hormonen, stoelgang. Dat is niet je vet dat terugkomt. Dagelijks wegen meet eigenlijk vooral je vochtbalans, niet je vooruitgang. Het verschil in mijn hoofd is enorm. Ik stap niet meer elke ochtend op een emotionele achtbaan, ik ga gewoon mijn dag in. En ironisch: juist nu val ik consistenter af, omdat ik niet meer frustrerend ga compenseren bij een stijging. Voor wie dagelijks wegen wél helpt: prima, iedereen is anders. Maar als jij ook zo'n hoofd-achtbaan herkent, probeer eens een week overslaan en kijk hoe dat voelt. Wat doen jullie?

Ik ben accountmanager en mijn werk is stressvol. Targets, deadlines, lastige klanten. En zodra de stress toeslaat grijp ik naar eten. Niet omdat ik honger heb maar omdat het even die druk wegneemt. Snoepautomaat op kantoor: mijn grootste vijand. Mars, Snickers, zakje chips. Soms 3 keer per dag. Dat is zo 600-800 kcal bovenop mijn normale eten. Wat ik geprobeerd heb: - Wilskracht: werkte 3 dagen, daarna kocht ik dubbel - Gezonde snacks meenemen: hielp een beetje maar als de stress echt hoog is wil ik GEEN wortel - Wandelen als de drang komt: dit helpt het meest. 5 minuten naar buiten, frisse lucht, en de drang is vaak weg Wat ik geleerd heb is dat het niet om het eten gaat. Het gaat om de stress. Zolang ik de stress niet aanpak blijf ik eten. Ik ben nu in gesprek met een psycholoog over werkdruk en grenzen stellen. En eerlijk, dat helpt meer dan welk dieet dan ook. Ik ben nog maar net begonnen (3 kilo kwijt in 2 maanden) maar ik voel me rustiger. En dat is misschien nog belangrijker.

Ik schaam me er eigenlijk een beetje voor, maar dit is mijn vierde poging om af te vallen. De eerste keer met Sonja Bakker (2018), toen WW (2020), toen een crash dieet van internet (2022). Elke keer 8-12 kilo kwijt en dan alles plus extra er weer bij. Deze keer doe ik het anders. Geen dieet. Ik heb alleen 3 dingen veranderd: 1) elke dag 30 minuten wandelen, 2) geen frisdrank meer (alleen water en thee), 3) een half bord groenten bij het avondeten. Dat is het. Geen calorieen tellen, geen verboden eten. Het gaat langzaam. In 4 maanden 6 kilo kwijt. Vroeger zou ik dat als mislukking zien, want bij Sonja Bakker was ik na 4 maanden al 11 kilo kwijt. Maar het verschil: ik heb nu NIKS van het gevoel dat ik op dieet ben. Niks. Ik eet gewoon wat ik wil, alleen wat meer groenten en minder suiker. Wat ik geleerd heb van 3 keer falen: het probleem was nooit het afvallen. Dat kan iedereen. Het probleem was het volhouden. En je houdt alleen vol wat je niet als straf ervaart. Elke keer dat ik iets deed wat ik haatte (geen koolhydraten, puntjes tellen, shakes drinken) kwam het gewicht terug zodra ik stopte. Als je dit leest en je bent ook al een paar keer opnieuw begonnen: je hebt niet gefaald. Je hebt alleen nog niet de aanpak gevonden die bij je past. Blijf proberen, maar probeer iets anders dan de vorige keer.

Een halfjaar geleden is mijn huwelijk na 19 jaar uitgegaan. Het eerste wat mijn zus zei: nu ga je lekker afvallen en laten zien wat hij mist. Nee. Daar doe ik het niet voor. Ik doe het voor mezelf. Omdat ik me de laatste jaren verloren ben in het zorgen voor anderen - mijn man, mijn kinderen, mijn werk in de thuiszorg. Ik was mezelf vergeten. 18 kilo erbij gekomen in 5 jaar zonder het echt te merken. Het klinkt misschien raar maar die scheiding was ook een nieuw begin. Ik kook nu voor het eerst in jaren wat IK lekker vind. Ik ga wandelen wanneer IK wil. Ik hoef niet meer om 6 uur klaar te staan met eten. Ik ben 6 weken bezig en 4 kilo kwijt. Niet spectaculair maar het voelt als vrijheid. En dat is meer waard dan het getal op de weegschaal. Wie herkent dit? Dat je pas gaat nadenken over jezelf als er iets groots verandert in je leven?

Vorig jaar november kreeg ik een hartinfarct. 55 jaar, altijd gedacht dat mij dat niet zou overkomen. Na de operatie zei de cardioloog: u moet 20 kilo afvallen, anders wordt het volgende infarct een kwestie van tijd. Dat is andere motivatie dan "ik wil er leuk uitzien". Dit gaat over leven of dood, letterlijk. En toch is het niet makkelijker. Eerder moeilijker zelfs, want er zit angst achter. Als ik een dag slecht eet voel ik me niet alleen schuldig maar ook bang. Wat me helpt: - Mijn vrouw doet mee. Zij hoeft niet af te vallen maar eet nu hetzelfde als ik - Ik loop elke dag een half uur, weer of geen weer. Soms met tegenzin maar ik doe het - Ik heb een app (Yazio) waar ik alles in bijhoud. Die structuur geeft me rust - Ik praat erover met een psycholoog. Die angst en dat schuldgevoel kun je niet alleen oplossen Stand van zaken: 11 kilo kwijt in 5 maanden. Nog 9 te gaan. Bloeddruk is al flink gedaald en mijn cholesterol is voor het eerst in 10 jaar normaal. Wil eigenlijk alleen even kwijt dat afvallen met een medische reden echt een ander verhaal is. De druk is groter.

Ik weet niet hoeveel keer ik al "opnieuw begonnen" ben. Tien keer? Twintig? Ik ben alleenstaande moeder van 3 kinderen (9, 12 en 14) en mijn leven is een constante chaos van werk, school, huishouden en proberen gezond te eten. Elke keer als ik een plan maak gaat het 2-3 weken goed. Dan wordt een van de kinderen ziek, of ik heb een rotweck op het werk, of ik heb gewoon geen puf meer om te koken en bestel pizza. En dan komt dat schuldgevoel. Weer gefaald. Weer niet volgehouden. Weer 2 kilo erbij. Maar weet je wat? Ik ben gestopt met mezelf af te kraken. Want elke keer dat ik opnieuw begin, begin ik met iets meer kennis dan de keer ervoor. Ik weet nu welke recepten snel zijn. Ik weet dat ik niet 5 dagen per week hoef te sporten. Ik weet dat perfectie de vijand is. Dus ja, ik ben vorige week weer begonnen. Misschien lukt het deze keer 4 weken in plaats van 3. Dat is ook vooruitgang. Is er hier nog iemand die dit herkent? Want soms voel ik me de enige die het steeds niet lukt.

Ik merk dat mensen boven de 50 die willen afvallen vaak niet serieus genomen worden. Mijn zus zegt "je bent oma, geniet nou gewoon". Mijn vriendinnen vinden het overdreven. Zelfs mijn huisarts zei "op uw leeftijd is een beetje extra gewicht niet erg". Maar ik weeg 93 kilo bij 1.64 en ik voel me er niet goed bij. Mijn knieen doen pijn, ik ben snel moe en ik kan niet meer met mijn kleinkinderen op de grond zitten zonder moeite. Het gaat mij niet om een bikinibody of er mooi uitzien. Het gaat om KUNNEN. Ik wil nog 20 jaar actief zijn. Ik wil kunnen fietsen, tuinieren, spelen met de kleintjes. Dat lukt nu niet goed met dit gewicht. Ik ben 3 weken geleden begonnen met elke dag 30 minuten wandelen en porties verkleinen. Geen dieet, gewoon kleinere borden en geen tussendoortjes na 20:00. Eerste week 1.2 kilo eraf (weet dat het vocht is maar toch fijn). Nu na 3 weken 2.1 kilo in totaal. Is er hier iemand van mijn leeftijd die er ook mee bezig is? Ik zoek eigenlijk gewoon mensen die snappen waarom je dit wilt op deze leeftijd. Niet om er mooi uit te zien maar om je leven terug te krijgen.

Ik zat gisteren weer op Instagram en zag weer zo'n voor-en-na post. Vrouw van mijn leeftijd, 30 kilo afgevallen in 6 maanden, sixpack, perfecte huid. En ik dacht: waarom lukt mij dat niet? Ik ben nu 4 maanden bezig en heb 7 kilo verloren. Dat is prima, maar vergeleken met die posts voel ik me een slak. Mijn vrouw zei: "die fotos zijn allemaal nep, belichting en filters." En ja, rationeel weet ik dat. Maar het gevoel blijft. Ik heb zelfs een week gehad dat ik extra streng ging dieten omdat ik dacht dat ik te langzaam ging. Resultaat: honger, chagrijnig, en na 3 dagen alles eruit gegooid met een familiezak chips. Ik denk dat ik social media even moet beperken. Heb laatst op hetmentaledieetplan.com gelezen dat vergelijken met anderen een van de grootste valkuilen is bij afvallen. Dat sprak me wel aan. Hoe gaan jullie hiermee om? Volgen jullie afval-accounts op Insta of TikTok? Of juist bewust niet?

Ik heb 5 keer geprobeerd af te vallen. Elke keer met grote doelen: 20 kilo in 6 maanden, maat 38 voor de zomer, weeg 65 kilo op mijn verjaardag. Elke keer mislukt. Weet je waarom? Omdat die doelen te ver weg waren. Als je 20 kilo moet afvallen en na 4 weken pas 2 kilo kwijt bent, dan voelt het alsof het nooit gaat lukken. Wat nu WEL werkt (ik ben een jaar bezig, 14 kilo kwijt): Ik stel alleen doelen voor de KOMENDE WEEK: - Deze week 5x een wandeling van 20 minuten - Deze week elke dag ontbijten met yoghurt in plaats van brood - Deze week maximaal 2 keer snoepen Dat is het. Geen grote plannen. Geen einddoel. Alleen: wat ga ik DEZE WEEK doen? Op zondag kijk ik terug: hoe ging het? Wat lukte? Wat niet? En dan stel ik nieuwe weekdoelen. Soms makkelijker, soms uitdagender. Na een jaar ben ik 14 kilo kwijt zonder dat ik ooit het gevoel had dat ik "op dieet" was. Ik deed gewoon elke week iets beters dan de week ervoor. Probeer het. Eén week. Drie simpele doelen. En kijk wat er gebeurt.

Ik ben 31 en heb 10 maanden geleden een zoon gekregen. Ik ben 16 kilo aangekomen tijdens de zwangerschap en heb er nu 9 af. Daar ben ik best trots op. Maar dan open ik mijn telefoon en zie ik die vrouwen die na 3 maanden alweer in hun oude spijkerbroek passen. Met een platte buik. Terwijl zij hun baby op de arm hebben. En dan denk ik: wat doe ik fout? Niks. Ik doe niks fout. Mijn lichaam heeft een mens gemaakt. Mijn buik is nog slap en ik heb striae. En die vrouwen op je telefoon hebben misschien een privétrainer, een oppas, en een fotobewerker. Het heeft me 6 maanden gekost om dat te snappen. Sinds ik minder op mijn telefoon zit en meer bezig ben met hoe ik me VOEL in plaats van hoe ik ERUIT ZIE gaat het zoveel beter. 7 kilo in 10 maanden is misschien niet spectaculair voor de buitenwereld maar voor mij is het realistisch en vol te houden naast een baby.

Dit klinkt misschien overdreven maar een simpel dagboek bijhouden heeft meer voor mij gedaan dan welk dieet dan ook. Ik was altijd iemand die startde met een plan, 2 weken volhield, en dan weer terugviel. Het verschil nu: ik schrijf elke avond 5 minuten op wat ik gegeten heb, hoe ik me voelde, en of ik bewogen heb. Geen app, geen calorieen tellen, gewoon een schriftje van de Action. In het begin voelde het nutteloos maar na 3 weken begon ik patronen te zien. Elke keer dat ik slecht sliep, at ik de volgende dag troep. Elke keer dat ik een drukke werkdag had zonder pauze, bestelde ik 's avonds Thuisbezorgd. Dat zag ik pas door het op te schrijven. Nu gebruik ik het dagboek ook om successen vast te leggen. Niet alleen kilo's maar ook dingen als: vandaag gekozen voor de trap ipv de lift. Of: had trek in chips maar pakte een appel met pindakaas. Die kleine dingen bij elkaar opgeteld zijn het verschil. Ik heb via hetmentaledieetplan.com wat gelezen over de psychologie achter eetgewoontes en dat sloot precies aan bij wat ik in mijn dagboek terugzag. In 4 maanden 8 kilo kwijt. Niet spectaculair maar het voelt voor het eerst als iets wat ik kan volhouden. Wie houdt er hier nog meer een dagboek of journal bij?

Het is maar een klein dingetje maar ik moet het even kwijt. Ik heb vanmorgen een spijkerbroek aangetrokken die al een jaar in de kast lag omdat ie niet meer paste. EN HIJ PAST WEER! Nog wel strak maar de knoop gaat dicht zonder dat ik op bed hoef te gaan liggen haha. Soms zijn het de kleine dingen he. Ik ben pas 3 kilo kwijt maar blijkbaar maakt dat al verschil. Wie heeft er nog van die kleine overwinningen?

Ik val nu voor de derde keer af en het grote verschil met de vorige keren is dat ik nu een afvalbuddy heb. Mijn vriendin en ik appen elke ochtend ons gewicht en wat we gaan eten. Klinkt misschien overdreven maar het werkt echt. De vorige keren stopte ik na 3-4 weken. Nu zit ik op week 11 en heb 7,2 kilo kwijt. Het punt is: als je weet dat iemand anders meekijkt, sla je dat tweede bord over. Niet omdat die ander je veroordeelt, maar omdat je jezelf niet wilt laten zakken. Wat we doen: elke zondag een foto van de weegschaal naar elkaar sturen. Doordeweeks kort appje met wat we eten. En als een van ons een slechte dag heeft, sturen we een motivatie-berichtje. Geen oordeel, gewoon steun. Het hoeft niet per se je partner of beste vriend te zijn. Sterker nog, soms werkt het beter met iemand die je minder goed kent. Minder schaamte, meer eerlijkheid. Ik heb gelezen op hetmentaledieetplan.com dat de kans op volhouden 65% hoger is met een buddy. Dat geloof ik meteen. Iemand hier die ook een accountability partner zoekt? Misschien kunnen we een groepje maken via WhatsApp of zo.

Dit is mijn vierde poging om af te vallen. De eerste drie keer begon ik supergemotiveerd, at een week lang alleen salades, en gaf na 10 dagen op. Herkenbaar? Dit keer doe ik het anders en ik ben nu 4 maanden bezig zonder te stoppen. Het verschil: ik wacht niet meer op motivatie. Motivatie is er soms wel en soms niet, net als zin om naar je werk te gaan. Je gaat toch. Ik heb hele kleine gewoontes gemaakt die zo makkelijk zijn dat ik geen excuus heb. Elke ochtend een glas water voor de koffie. Elke avond 10 minuten wandelen na het eten. Elke zondag maaltijden voorbereidenpen voor 3 dagen. Niet alles tegelijk, maar eentje per week erbij. Na de eerste maand had ik 6 kleine gewoontes en het voelde niet als een dieet. Het voelde als hoe ik leef. Dat is het punt waar discipline automatisch wordt. Je denkt er niet meer over na, je doet het gewoon. Net als tandenpoetsen. Wat ook hielp: ik heb een simpel notitieboekje waarin ik elke dag een vinkje zet als ik mijn gewoontes heb gedaan. Geen app, gewoon pen en papier op het aanrecht. Die ketting van vinkjes wil je niet breken. James Clear noemt het habit stacking en het werkt echt. Ik ben nu 7 kilo lichter en het voelt alsof het vanzelf ging. Mijn tip: begin met 1 gewoonte die zo klein is dat je je schaamt om het een doel te noemen. En bouw van daaruit op.

Ik moet 15 kilo kwijt en ben nu op de helft (7,5 kilo eraf, yay). Maar eerlijk: de eerste keren dat ik probeerde af te vallen haakte ik altijd af na een paar weken. Pas toen een vriendin me tipte om kleine dingen te vieren, ging het beter. Wat ik bedoel: ik heb een lijstje gemaakt met mini-milestones. Eerste kilo eraf: nieuwe lippenstift gekocht. 3 kilo eraf: bioscoopkaartje. 5 kilo: die ene legging van Nike die ik al maanden wilde. Klinkt misschien kinderachtig maar het werkt echt. Je brein heeft die kleine beloningen nodig, anders voelt het alsof je alleen maar dingen opgeeft zonder er iets voor terug te krijgen. Ik vier ook niet-weegschaal dingen. Vorige week kon ik voor het eerst in tijden mijn veters strikken zonder buiten adem te raken. Klinkt stom, maar ik was echt even ontroerd. Of dat mijn 3-jarige zei: mama je bent sneller geworden! Dat soort dingen schrijf ik op in een notitieboekje zodat ik ze kan teruglezen op moeilijke dagen. Wat ook helpt: ik heb een vriendinnengroep op WhatsApp waar we elke week onze wins delen. Hoeft niet groot te zijn. Soms is het: ik heb vandaag geen koekje gepakt bij de koffie. En dan krijg je 4 duimpjes. Het klinkt simpel maar die support is goud waard. Heeft iemand hier nog meer ideeen voor kleine beloningen?

In september was ik op m'n laagste gewicht: 69 kilo. Ik was ZO trots. Toen kwamen de feestdagen. Sinterklaas, kerst, oud en nieuw, verjaardagen in januari. In maart stond ik op 75. Eerst was ik boos op mezelf. "Je hebt alles verpest." "Je hebt geen discipline." De hele riedel. Ik at uit frustratie nog meer en kwam op 76. Toen las ik iets op hetmentaledieetplan.com over de mindset achter terugval. Dat het niet betekent dat je gefaald hebt, maar dat je systeem niet feestdagenproof was. Dat klikte. Wat ik nu anders doe: - Ik weeg me niet meer dagelijks maar wekelijks (donderdagochtend). Minder stress. - Ik heb een "vangnet-regel": als ik 3 dagen achter elkaar ongezond eet, ga ik dag 4 terug naar basis. Geen streng dieet, gewoon normaal eten. - Ik reken het uit: die 6 kilo extra is 42.000 kcal. Bij een deficit van 400/dag ben ik dat in 3,5 maand kwijt. Dat is juni. Dat haal ik makkelijk. Nu sta ik al weer op 73,5. Het gaat de goede kant op. En als het volgend jaar weer gebeurt: so be it. Zolang de trend over 12 maanden naar beneden gaat ben ik tevreden.

Ik studeer psychologie en eetgedrag is m'n specialisatie. Wat me opvalt in deze community: iedereen WEET wat ze moeten doen (minder eten, meer bewegen) maar het lukt niet. Waarom? Ons brein werkt tegen ons. Een paar mechanismen: 1. Gewoontelussen: je eet niet omdat je honger hebt maar omdat het 20:00 is en je altijd om 20:00 chips eet op de bank. Het is een trigger (bank+TV) - routine (chips pakken) - beloning (lekker + ontspanning) lus. De oplossing: verander de routine maar houd de trigger en beloning. Bank+TV = trigger, thee zetten + noten = nieuwe routine, ontspanning = zelfde beloning. 2. Beschikbaarheidsbias: als het in je kast staat eet je het. Onderzoek toont dat mensen 3x meer snoepen als de snoeppot op hun bureau staat vs in een kast. Uit het zicht = uit je hoofd. 3. Emotieregulatie: eten activeert je beloningssysteem (dopamine). Als je gestrest, verdrietig of verveeld bent zoek je die dopamine-hit. De oplossing is niet "willskracht" maar alternatieve dopaminebronnen vinden: wandelen, sporten, sociale contacten, hobby's. 4. Alles-of-niets denken: "Ik at een koekje dus mijn dag is verpest, dan kan ik net zo goed een hele zak eten." Dit heet de "what-the-hell-effect" in de psychologie. De oplossing: 1 koekje is 80 kcal. Dat is NIKS. Ga gewoon door met je dag. Praktische tip: verander 1 ding per 2 weken. Niet alles tegelijk. Je brein heeft 2-3 weken nodig om een nieuwe gewoonte te vormen. Na 6 maanden heb je 12 dingen veranderd zonder dat het voelde als een dieet.

Ik weet precies wat ik moet doen. Meer bewegen, gezonder eten, minder suiker. Maar elke dag kom ik thuis van werk (administratie, 8 uur achter een beeldscherm) en ben ik ZO moe dat ik op de bank plof met een zak chips. Weekenden zijn nog erger. Dan denk ik: nu ga ik lekker sporten en gezond koken. Maar ik slaap uit tot 10, dan boodschappen, kinderen naar hockey brengen, en voor je het weet is het 17:00 en bestel ik weer thuisbezorgd. Wat ik al geprobeerd heb: - Vitamine B12 en ijzer laten checken: allebei goed - Meer slapen: doe al 7-8 uur, helpt niet - Koffie: drink al 4 per dag, meer maakt me trillerig Ik denk dat het deels mentaal is. Ik heb gewoon geen zin. Geen motivatie. Het voelt als een berg die ik niet op kan. Is dit herkenbaar? En wat was jullie doorbraakmoment?

Ik twijfelde lang of ik dit zou schrijven. Maar misschien herkent iemand zich. In maart 2024 overleed mijn man Jan na 38 jaar huwelijk. Hartstilstand, 65 jaar. Mijn wereld stortte in. De eerste maanden at ik amper — 8 kilo afgevallen van verdriet. Maar daarna sloeg het om. Ik ging troosteten. Cake, chocola, koekjes. Jan en ik aten altijd samen, en eten alleen voelde zo leeg dat ik het opvulde met zoetigheid. In 6 maanden zat ik 12 kilo aan (4 kilo meer dan voor het verlies). Mijn zus zei: "Jantine, Jan zou niet willen dat je jezelf verwaarloost." Dat deed pijn om te horen, maar het was waar. Ik ben niet gaan dieten. Ik ben gaan wandelen. Elke ochtend, het rondje dat Jan en ik altijd samen deden. De eerste keer huilde ik de hele 4 kilometer. Na een maand begon ik het weer mooi te vinden. Na 3 maanden nodigde ik een buurvrouw uit om mee te wandelen. Nu wandelen we met z'n drieën, elke ochtend 5 km. De eetgewoontes zijn langzaam verbeterd. Niet door regels maar doordat ik weer redenen had om goed voor mezelf te zorgen. Ik kook nu voor mijn kleinkinderen op woensdag, en dan maak ik meteen extra porties voor mezelf. Stand nu (1 jaar later): die 12 troostkilo's zijn eraf. Ik voel me niet "goed" — ik mis Jan elke dag — maar ik voel me weer levend. En dat is genoeg voor nu. Aan iedereen die na een verlies worstelt met eten: wees lief voor jezelf. Het mag tijd kosten.