ineke.w

Een halfjaar geleden is mijn huwelijk na 19 jaar uitgegaan. Het eerste wat mijn zus zei: nu ga je lekker afvallen en laten zien wat hij mist. Nee. Daar doe ik het niet voor. Ik doe het voor mezelf. Omdat ik me de laatste jaren verloren ben in het zorgen voor anderen - mijn man, mijn kinderen, mijn werk in de thuiszorg. Ik was mezelf vergeten. 18 kilo erbij gekomen in 5 jaar zonder het echt te merken. Het klinkt misschien raar maar die scheiding was ook een nieuw begin. Ik kook nu voor het eerst in jaren wat IK lekker vind. Ik ga wandelen wanneer IK wil. Ik hoef niet meer om 6 uur klaar te staan met eten. Ik ben 6 weken bezig en 4 kilo kwijt. Niet spectaculair maar het voelt als vrijheid. En dat is meer waard dan het getal op de weegschaal. Wie herkent dit? Dat je pas gaat nadenken over jezelf als er iets groots verandert in je leven?