marlies.k

De weegschaal was elke ochtend een klein drama. Ik woog mezelf drie keer (schoenen uit, na toilet, zonder kleren), baalde als het omhoog ging, werd euforisch als het zakte. Mijn humeur voor de rest van de dag hing ervan af. Herkenbaar? Sinds 2 maanden weeg ik nog maar één keer per week, op zondagochtend na de wc. En ik noteer het in een simpel schriftje met de datum erbij. Na 6 weken zag ik pas echt een trend: de grillige dagelijkse pieken zijn gladgestreken en ik zie nu dat ik gemiddeld 300 gram per week verlies. Dat is een gezond tempo. Wat ik geleerd heb: je gewicht kan 1,5 kilo schommelen door water, zout, hormonen, stoelgang. Dat is niet je vet dat terugkomt. Dagelijks wegen meet eigenlijk vooral je vochtbalans, niet je vooruitgang. Het verschil in mijn hoofd is enorm. Ik stap niet meer elke ochtend op een emotionele achtbaan, ik ga gewoon mijn dag in. En ironisch: juist nu val ik consistenter af, omdat ik niet meer frustrerend ga compenseren bij een stijging. Voor wie dagelijks wegen wél helpt: prima, iedereen is anders. Maar als jij ook zo'n hoofd-achtbaan herkent, probeer eens een week overslaan en kijk hoe dat voelt. Wat doen jullie?