🔥

WegMetDieKilos.nl

De grootste Nederlandse community voor afvallen en een gezonde levensstijl.

0
Leden
0
Berichten
0
Nieuw
+ Nieuw bericht plaatsen

Categorieën

🏠 Alle berichten
Motivatie & ChallengesGeplaatst door jantine_r50 dagen geleden

Afvallen na het verlies van mijn man - een eerlijk verhaal

Ik twijfelde lang of ik dit zou schrijven. Maar misschien herkent iemand zich. In maart 2024 overleed mijn man Jan na 38 jaar huwelijk. Hartstilstand, 65 jaar. Mijn wereld stortte in. De eerste maanden at ik amper — 8 kilo afgevallen van verdriet. Maar daarna sloeg het om. Ik ging troosteten. Cake, chocola, koekjes. Jan en ik aten altijd samen, en eten alleen voelde zo leeg dat ik het opvulde met zoetigheid. In 6 maanden zat ik 12 kilo aan (4 kilo meer dan voor het verlies). Mijn zus zei: "Jantine, Jan zou niet willen dat je jezelf verwaarloost." Dat deed pijn om te horen, maar het was waar. Ik ben niet gaan dieten. Ik ben gaan wandelen. Elke ochtend, het rondje dat Jan en ik altijd samen deden. De eerste keer huilde ik de hele 4 kilometer. Na een maand begon ik het weer mooi te vinden. Na 3 maanden nodigde ik een buurvrouw uit om mee te wandelen. Nu wandelen we met z'n drieën, elke ochtend 5 km. De eetgewoontes zijn langzaam verbeterd. Niet door regels maar doordat ik weer redenen had om goed voor mezelf te zorgen. Ik kook nu voor mijn kleinkinderen op woensdag, en dan maak ik meteen extra porties voor mezelf. Stand nu (1 jaar later): die 12 troostkilo's zijn eraf. Ik voel me niet "goed" — ik mis Jan elke dag — maar ik voel me weer levend. En dat is genoeg voor nu. Aan iedereen die na een verlies worstelt met eten: wees lief voor jezelf. Het mag tijd kosten.
41
💬 7 reacties🔗 Delen

Reageer

gerda_197350 dagen geleden

Jantine, wat een moedig en eerlijk verhaal. Ik heb mijn zus verloren in 2022 en herken het troosteten zo goed. Het eten vult even de leegte, maar daarna voel je je dubbel ellendig: verdrietig EN schuldig over het eten. Wat mij hielp was een rouwgroep via het ziekenhuis. Daar leerde ik dat troosteten een normale rouwreactie is en dat je jezelf daar niet voor hoeft te schamen.

jantine_r50 dagen geleden

Dank je. Die rouwgroep is een goed idee — mijn huisarts heeft het ook voorgesteld maar ik durfde niet. Misschien wordt het toch tijd. En je hebt gelijk over de schuldgevoelens. Ik voelde me schuldig als ik at, schuldig als ik niet at, schuldig als ik een goede dag had ("mag ik wel blij zijn zonder Jan?"). Rouw is zo complex. Het helpt om te horen dat anderen het herkennen.

joyce_r50 dagen geleden

Ik heb geen woorden. Dat wandelrondje dat jullie samen deden en dat jij nu met je buurvrouw doet... dat is zo mooi en zo verdrietig tegelijk. Je houdt Jan's gewoonte levend maar maakt er iets nieuws van. Dat is geen afvallen, dat is genezen.

diana.198350 dagen geleden

Aan iedereen die dit leest en in een vergelijkbare situatie zit: wees geduldig met jezelf. Er is geen deadline voor rouw en er is geen deadline voor afvallen. Als je nu even niks anders kunt dan de dag doorkomen, is dat genoeg. De rest komt later. Jantine's verhaal bewijst dat.

sabine.w49 dagen geleden

Als GZ-psycholoog wil ik even bevestigen: troosteten bij rouw is een van de meest voorkomende copingmechanismen en het is NIET een teken van zwakte. Het brein zoekt dopamine om het verdriet te compenseren en voedsel (vooral suiker en vet) levert die dopamine snel. Dat je na een jaar al weer structuur hebt in je eten is een teken van enorme veerkracht, Jantine.

wilma_vd47 dagen geleden

Ik verloor mijn zus 3 jaar geleden en herkende dat eten uit verdriet. Het vulde even de leegte op. Wat mij hielp was koken voor anderen: buren, vriendinnen. Het gaf me iets om handen en ik at bewuster omdat ik voor iemand anders kookte.

hugo_d48 dagen geleden

Wat een moedig verhaal. Rouw en gezondheid gaan zo samen en er wordt zo weinig over geschreven. Dat je na zo een verlies toch de kracht vindt om voor jezelf te zorgen, dat is bewonderenswaardig.