Afvallen na het verlies van mijn man - een eerlijk verhaal
Reageer
Jantine, wat een moedig en eerlijk verhaal. Ik heb mijn zus verloren in 2022 en herken het troosteten zo goed. Het eten vult even de leegte, maar daarna voel je je dubbel ellendig: verdrietig EN schuldig over het eten. Wat mij hielp was een rouwgroep via het ziekenhuis. Daar leerde ik dat troosteten een normale rouwreactie is en dat je jezelf daar niet voor hoeft te schamen.
Dank je. Die rouwgroep is een goed idee — mijn huisarts heeft het ook voorgesteld maar ik durfde niet. Misschien wordt het toch tijd. En je hebt gelijk over de schuldgevoelens. Ik voelde me schuldig als ik at, schuldig als ik niet at, schuldig als ik een goede dag had ("mag ik wel blij zijn zonder Jan?"). Rouw is zo complex. Het helpt om te horen dat anderen het herkennen.
Ik heb geen woorden. Dat wandelrondje dat jullie samen deden en dat jij nu met je buurvrouw doet... dat is zo mooi en zo verdrietig tegelijk. Je houdt Jan's gewoonte levend maar maakt er iets nieuws van. Dat is geen afvallen, dat is genezen.
Aan iedereen die dit leest en in een vergelijkbare situatie zit: wees geduldig met jezelf. Er is geen deadline voor rouw en er is geen deadline voor afvallen. Als je nu even niks anders kunt dan de dag doorkomen, is dat genoeg. De rest komt later. Jantine's verhaal bewijst dat.
Als GZ-psycholoog wil ik even bevestigen: troosteten bij rouw is een van de meest voorkomende copingmechanismen en het is NIET een teken van zwakte. Het brein zoekt dopamine om het verdriet te compenseren en voedsel (vooral suiker en vet) levert die dopamine snel. Dat je na een jaar al weer structuur hebt in je eten is een teken van enorme veerkracht, Jantine.