jantine_r

Ik twijfelde lang of ik dit zou schrijven. Maar misschien herkent iemand zich. In maart 2024 overleed mijn man Jan na 38 jaar huwelijk. Hartstilstand, 65 jaar. Mijn wereld stortte in. De eerste maanden at ik amper — 8 kilo afgevallen van verdriet. Maar daarna sloeg het om. Ik ging troosteten. Cake, chocola, koekjes. Jan en ik aten altijd samen, en eten alleen voelde zo leeg dat ik het opvulde met zoetigheid. In 6 maanden zat ik 12 kilo aan (4 kilo meer dan voor het verlies). Mijn zus zei: "Jantine, Jan zou niet willen dat je jezelf verwaarloost." Dat deed pijn om te horen, maar het was waar. Ik ben niet gaan dieten. Ik ben gaan wandelen. Elke ochtend, het rondje dat Jan en ik altijd samen deden. De eerste keer huilde ik de hele 4 kilometer. Na een maand begon ik het weer mooi te vinden. Na 3 maanden nodigde ik een buurvrouw uit om mee te wandelen. Nu wandelen we met z'n drieën, elke ochtend 5 km. De eetgewoontes zijn langzaam verbeterd. Niet door regels maar doordat ik weer redenen had om goed voor mezelf te zorgen. Ik kook nu voor mijn kleinkinderen op woensdag, en dan maak ik meteen extra porties voor mezelf. Stand nu (1 jaar later): die 12 troostkilo's zijn eraf. Ik voel me niet "goed" — ik mis Jan elke dag — maar ik voel me weer levend. En dat is genoeg voor nu. Aan iedereen die na een verlies worstelt met eten: wees lief voor jezelf. Het mag tijd kosten.