Succesverhalen

Vorig jaar zomer gingen we met het gezin naar de Efteling. Mijn dochter van 8 wilde per se in de Python en ik dacht, dat doe ik wel even samen. Toen ik in het stoeltje ging zitten kon de beugel niet dicht. Er zat gewoon te veel buik tussen. De medewerker keek me aan en zei vriendelijk dat het niet ging. Mijn dochter zei tegen haar broertje: mamma mag niet mee. Ik stond daar langs de kant terwijl mijn man met de kinderen in de achtbaan stapte. 104 kilo bij 1.66 meter. Dat moment stond alles stil. Dit kon zo niet verder. Die avond thuis schreef ik op wat ik die dag allemaal had gegeten. Twee broodjes kaas bij het ontbijt, een kroket tussendoor, friet in het park, ijs, cola. Ik schrok er zelf van. Geen dieet begonnen, gewoon een paar dingen veranderd. Water met citroen in plaats van frisdrank. Fruit en een handje nootjes in plaats van koekjes bij de koffie. Half bord groente bij het avondeten. En drie keer per week een halfuurtje wandelen door de wijk. De eerste maand verloor ik 3 kilo zonder dat het moeilijk voelde. Daarna ging het langzamer, soms 1 kilo per maand, soms even niks. Maar ik hield vol omdat ik me beter voelde. Meer energie, beter slapen, minder last van mijn knieen. Nu 15 maanden later sta ik op 84 kilo. Nog niet op mijn streefgewicht maar wat een verschil. Afgelopen zomer gingen we weer naar de Efteling. Ik paste in het stoeltje, de beugel klikte dicht en mijn dochter klapte in haar handjes. Dat was het allemaal waard.

<p>Ik twijfelde lang of ik dit zou delen maar vorige week zei een collega dat ze me bijna niet herkende en toen dacht ik: misschien helpt mijn verhaal iemand anders.</p> <p>Vorig jaar oktober woog ik 97 kilo. 1.68 lang, 40 jaar. Knieen deden pijn, buiten adem van de trap op en ik paste in niks meer. Mijn huisarts zei dat mijn bloeddruk te hoog was en ik moest echt iets doen.</p> <p>Wat ik heb veranderd: elke lunchpauze 20 minuten wandelen. Klinkt niks maar ik kwam er elke dag even uit. Avondeten: helft van mijn bord groenten, kwart eiwit, kwart koolhydraten. Geen brood meer bij het avondeten. Water in plaats van sap. En eerlijk: de eerste 3 weken was ik chagrijnig.</p> <p>Na 3 maanden was ik 6 kilo kwijt. Niks spectaculairs maar het voelde al anders. Knieen minder pijn, trap ging makkelijker. Na 6 maanden 12 kilo. Toen ben ik ook 2x per week gaan zwemmen, puur omdat ik er weer zin in had.</p> <p>Nu een jaar later: 78 kilo. Bloeddruk weer normaal, huisarts was blij. Ik tel geen calorieen, ik doe geen dieet. Ik eet gewoon anders. En ja soms eet ik een hele zak chips op de bank. Maar de dag erna ga ik gewoon weer verder.</p> <p>Als je twijfelt of je het kan: begin gewoon. Een ding veranderen. Die eerste wandeling. Die eerste keer water pakken in plaats van cola. Het hoeft niet perfect.</p>

Ik werk al twaalf jaar als secretaresse op een groot kantoor en als je dat werk kent, weet je precies wat ik bedoel: de koekjestrommel staat letterlijk op mijn bureau. Elke bezoeker krijgt koffie met wat lekkers, en dan pak je zelf ook wat. Vergaderingen? Altijd taart, broodjes, chocolaatjes. Verjaardagen van collega's minstens twee keer per maand. Vorig jaar november stond ik op de weegschaal: 93 kilo bij 1,68m. Ik schrok me kapot. Niet alleen het getal, maar ik merkte ook dat ik na de lunch altijd zo moe was dat ik amper mijn ogen open kon houden achter mijn scherm. Ik besloot klein te beginnen. Geen streng dieet, want dat had ik al drie keer geprobeerd en het werkte nooit langer dan twee weken. Dit keer pakte ik het anders aan: Stap 1 was de koekjestrommel. Die staat er nog steeds (moet van de baas), maar ik heb een la in mijn bureau met eigen snacks: worteltjes, komkommer, een handje noten, soms een rijstwafel met pindakaas. Als ik trek krijg, open ik eerst mijn eigen la. Stap 2 was lunchwandelen. In plaats van in de kantine blijven zitten na het eten, loop ik nu elke dag een rondje van twintig minuten door het industrieterrein. Niet spectaculair, maar het helpt enorm tegen die middagdip. Stap 3 was vergaderingen voorbereiden. Klinkt gek, maar ik eet nu altijd een halfuurtje voor een vergadering iets stevigers. Dan is die taart minder verleidelijk. Soms pak ik nog een klein stukje hoor, maar niet meer drie plakken zoals vroeger. Het ging langzaam. De eerste drie maanden verloor ik maar vier kilo en ik dacht eerlijk gezegd dat het niet genoeg was. Maar ik hield vol, en rond april begon het echt door te tikken. Nu, elf maanden later, weeg ik 78 kilo. Vijftien kilo kwijt zonder een dag te hungeren. Het mooiste vind ik dat collega's het zijn gaan opmerkten. Twee van hen lopen nu mee met mijn lunchwandeling. En die middagdip? Helemaal weg.

Ik ben kapster al 18 jaar, eigen zaak samen met een collega. Je zou denken dat je mager wordt van de hele dag staan, maar nee hoor. Tussen klanten door greep ik altijd naar iets. Koekje bij de koffie, tompoucje van de bakker om de hoek, stukje chocola uit de la. En mijn lunch was een broodje kroket of een tosti van de snackbar naast ons. Ik at de hele dag door maar nooit echt een maaltijd overdag. Afgelopen november zei de assistente die stage bij ons liep: heb je niet door hoeveel je eet? Ze bedoelde het niet lelijk maar het kwam wel binnen. Ik ben het gaan bijhouden en schrok me rot. Makkelijk 600-800 kcal per dag aan dat gegraai tussendoor. Plus een broodje kroket 450 kcal. Dat is al meer dan een avondmaaltijd. Wat ik veranderd heb: elke ochtend een lunchbox meenemen met twee boterhammen volkoren, komkommer en kaas. Een bakje tomaatjes of worteltjes voor tussendoor. Koekjes uit de salon gehaald, klanten krijgen nu een mint bij de koffie. Water drinken in plaats van cola zero die me juist trek gaf. Van 89 naar 76 kilo in 8 maanden. Mijn vaste klanten zien het meteen, elke 6 weken komen ze en dan is het steeds weer een beetje minder. Voelt alsof ik elke afspraak een nieuw complimentje krijg. Mijn rug doet ook veel minder zeer van het staan, dat had ik niet verwacht.

Hoi allemaal, ik ben Klaas, 49 jaar en werk al achttien jaar bij de gemeente. Kantoorwerk dus, de hele dag achter een scherm. Maar het ergste was niet het zitten. Het was de taart. Bij ons op kantoor is er altijd wat te vieren. Verjaardag van een collega, afscheid, jubileum, geslaagd examen van iemands kind. Minstens drie keer per week stond er gebak in de kantine. En ik zei nooit nee. Plus de automaat-cappuccino's met een koekje erbij, soms twee drie per dag. Vorig jaar oktober ging ik voor een keuring naar de huisarts. Cholesterol te hoog, bloeddruk aan de hoge kant. Ze zei het rustig maar het kwam wel binnen. Ik was 88 kilo bij 1.78. Ik ben niet aan een streng dieet begonnen want dat houd ik toch niet vol. Wat ik wel deed: op de fiets naar werk (25 minuten enkele reis), eigen boterhammen mee in plaats van broodjes halen, in de lunchpauze een rondje lopen door het park naast het gemeentehuis. En ja, de taart. Ik heb gewoon eerlijk gezegd dat ik aan mijn gezondheid werk en dat ik het even oversla. De eerste paar keer voelde dat raar, alsof je een spelbreker bent. Maar niemand zei er wat van. Een collega begon zelfs ook nee te zeggen. Nu, elf maanden later, zit ik op 74 kilo. Cholesterol is weer normaal. Ik slaap beter, heb meer energie. Het fietsen is het beste wat ik ooit begonnen ben, zelfs met regen. En twee collega's fietsen nu ook mee. Geen spectaculair verhaal misschien, maar voor mij was het groot. Soms is het gewoon beginnen met kleine dingen en de taart laten staan.

Ik ben hovenier, werk elke dag buiten. Sjouwen met tegels, spitten, hagen knippen. Je zou denken dat je met zo'n baan niet dik kunt worden. Nou, ik dus wel. 1,78m en 98 kilo vorig jaar oktober. Het probleem zat helemaal bij de lunch. Elke dag naar de snackbar of broodjeszaak. Broodje bal, frikandel speciaal, kroket. Plus twee blikjes cola. Dat is zo 1200 kcal alleen al tussen de middag. En na werk dan nog gewoon warm eten met het gezin. De ommekeer kwam toen een collega begon met eigen lunch meenemen. Gewoon broodjes met kipfilet en komkommer, bakje tomaatjes, een appel. Koeltas in de bus, klaar. Ik dacht: als hij het kan kan ik het ook. Eerste maand was best lastig. De geur van de snackbar als je er langs rijdt, collega's die patat bestellen. Maar na 3 weken had ik er eigenlijk geen zin meer in. En het gekke is dat ik me ook beter ging voelen. Minder sloom na de lunch, meer energie 's middags. Na 9 maanden zit ik op 80 kilo. Verder niks veranderd aan mijn leven. Geen sportschool, geen dieet. Alleen de lunch aangepakt en cola vervangen door water met een schijfje citroen. Mijn vrouw geeft me nu vaak de resten van het avondeten van de dag ervoor mee, scheelt ook nog eens geld.

Ik werk al 12 jaar als bloemiste in een kleine zaak. Denk je dat je dan automatisch slank bent omdat je de hele dag staat en loopt? Niet dus. Ik sjouwde dagelijks emmers water, maakte zware boeketten en rende heen en weer. Maar naast ons zit een bakker en ik haalde daar elke ochtend een saucijzenbroodje en om 3 uur een tompouce of appelflap. Mijn huisarts zei bij een controle dat mijn cholesterol te hoog was en dat ik echt iets moest veranderen. Dat was oktober vorig jaar. Ik ben niet gaan dieten maar ik ben gewoon gestopt met elke dag naar de bakker te gaan. In plaats daarvan neem ik nu brood mee van thuis met kaas of kip en een appel. Klinkt simpel en dat is het ook. Het eerste wat ik merkte: ik had niet meer die dip om 4 uur. Minder suiker waarschijnlijk. Na 3 maanden was ik al 5 kilo kwijt zonder verder iets aan te passen. Daarna ben ik ook 's avonds wat minder gaan eten - gewoon een bord in plaats van opscheppen tot je niet meer kan. Nu 10 maanden later sta ik op 74 kilo en ik voel me zoveel beter. Minder last van mijn knieen, meer energie en mijn cholesterol is ook gezakt. Het ging eigenlijk makkelijker dan ik dacht.

Ik ben Huub, 47, en werk al 22 jaar als loodgieter. Je zou denken dat je met zo'n fysiek beroep vanzelf slank blijft, maar nee hoor. Jarenlang at ik 's ochtends twee broodjes pindakaas in het busje, tussendoor een kroket bij de snackbar, en 's avonds lekker uitgebreid warm eten. Plus biertjes in het weekend. Begin dit jaar stond de weegschaal op 103 kilo bij 1.78m. Mijn knieen begonnen te zeuren en als je de hele dag door kruipruimtes moet en onder wastafels ligt is dat echt niet fijn met overgewicht. Mijn vrouw had keto ontdekt en ik dacht vooruit, ik doe mee. Grootste verandering: geen brood meer in het busje maar bakjes met kaas, komkommer, gekookte eieren. Even wennen want mijn collega's keken raar op. Maar na twee weken had ik al 3 kilo minder en voelde ik me fitter. Nu 7 maanden later sta ik op 85 kilo. 18 kilo eraf. Mijn knieen doen niet meer zeer, ik kan makkelijker bij leidingen onder het aanrecht, en ja ik heb ook gewoon meer zin in mijn werk. Wat het voor mij makkelijk maakte: ik ben de hele dag bezig dus ik denk niet aan eten. En doordat ik fysiek werk heb ik ook echt spiermassa behouden. Het moeilijkste was stoppen met bier doordeweeks, maar in het weekend drink ik er nog steeds een paar. Als iemand twijfelt: gewoon beginnen. Het went sneller dan je denkt.

Ik werk al 8 jaar als concierge op een basisschool. Leuk werk, maar die lerarenkamer is een ramp als je wilt afvallen. Altijd taart als iemand jarig is, een pot snoep op het aanrecht, koekjes bij de koffie. En ik zit daar elke pauze. Eerste stap was mijn eigen lunchbox meenemen. Twee boterhammen volkoren met kipfilet en een appel. Dat scheelde al enorm want daarvoor kocht ik elke dag een broodje bij de snackbar om de hoek. Tweede was de snoeppot. Ik heb mezelf aangeleerd om er gewoon niet aan te zitten. Klinkt simpel maar dat was het niet. Eerste 3 weken was ik er de hele dag mee bezig. Nu na 14 maanden merk ik het niet eens meer. 's Avonds ben ik gaan wandelen met mijn buurman. 4 km door het park, 3 tot 4 keer per week. Dat is geen topsport maar het helpt wel. 93 naar 77 kilo, 16 kilo kwijt. De schoolarts zei dat mijn bloeddruk ook een stuk beter is.

Vorig jaar juni ben ik begonnen en ik kan het nog steeds niet helemaal geloven, maar ik pas weer in maat 36. Ik wilde mijn verhaal delen voor iedereen die er nog mee bezig is, want het gaat niet altijd snel maar het kan wel. **Mijn cijfers:** - Startgewicht: 87 kilo (bij 1,68m) - Nu: 72 kilo - Duur: 14 maanden - Maat: van 44 naar 36 **Wat ik heb gedaan:** Eigenlijk vrij simpel: portiecontrole en meer bewegen. Ik werk als bibliothecaresse, dus ik zit en sta veel maar loop niet heel veel. Ik ben 2 keer per dag 25 minuten gaan wandelen, voor werk en in de lunchpauze. Dat is alles qua beweging. Met eten ben ik vooral op porties gaan letten. Ik at niet per se ongezond maar gewoon te veel. Mijn bord was altijd helemaal vol. Nu gebruik ik een kleiner bord en schep ik één keer op. In het begin had ik echt honger na het eten, maar na 2-3 weken was dat over. **Het moeilijkste:** Maand 4 tot 7 was mijn plateau. Ik bleef hangen op 79 kilo en werd gek. Heb toen bijna opgegeven. Uiteindelijk ben ik gewoon doorgegaan met wat ik deed en in maand 8 begon het weer te zakken. Achteraf denk ik dat mijn lichaam gewoon tijd nodig had. **Wat mij verraste:** Mijn knieën doen geen pijn meer. Ik had al jaren last bij het traplopen. Mijn huisarts zei dat elke kilo minder zo'n 4 kilo druk van je knieën haalt. Bij 15 kilo minder is dat 60 kilo minder belasting. Dat merk je echt. Ik ben er nog niet, zou graag naar 68-69 willen, maar ik ben al zo blij met waar ik nu sta. Voor iedereen die midden in een plateau zit: volhouden, het gaat voorbij.

Mijn dochter gaat in maart trouwen en dat was voor mij de schop die ik nodig had. Ik woog 86 kilo bij 1,67 en had al jaren niks gedaan. Maar die moeder-van-de-bruid jurk moest er komen en ik wilde me er goed in voelen. Ben in mei begonnen met kleinere porties en elke avond een halfuur wandelen. Geen speciaal dieet, gewoon minder brood, minder kaas, meer groenten. Mijn man vond het maar raar dat ik opeens sla at bij het avondeten in plaats van aardappelen maar goed. Nu sta ik op 72 kilo en het gaat nog steeds. De jurk past en ik heb zelfs een maatje kleiner moeten bestellen. Mijn knieen doen minder zeer en ik slaap beter. Had ik eerder moeten doen maar soms heb je zo een doel nodig om door te zetten. Iemand anders die door een speciale gelegenheid gemotiveerd is geraakt?

Magazijnmedewerker, 46 jaar, 8 uur per dag op de heftruck of bij de scanners. Klinkt fysiek maar je zit vooral. Pauze was altijd kroketten uit de kantine, cola uit de automaat, en na het werk nog een zak chips op de bank want ik was 'moe van het werken'. Mijn knieen begonnen te protesteren, traplopen deed pijn, en ik paste niet meer in de normale veiligheidshesjes. Collega moest een maat groter voor me regelen. Dat was het moment. Ben niet aan een of ander streng dieet begonnen. Boterhammen van thuis met kaas en komkommer ipv kantine. Water ipv cola. En het belangrijkste: elke pauze 15 min lopen over het terrein ipv op mijn telefoon zitten. Mijn stappenteller ging van 2000 naar 7000 per dag. 99 kilo in november vorig jaar, nu 83. Knieen veel beter, slaap beter, meer energie voor de kinderen. Mijn vrouw doet nu mee, zij is 4 kilo kwijt. Het mooiste is dat ik gewoon mijn werk doe maar er anders mee omga.

Ik sta al 22 jaar op de markt met stoffen en gordijnen. Drie dagen per week, weer of geen weer. En elke marktdag ging het zo: om 6 uur de bus inladen, om half 8 de kraam opbouwen en dan om 10 uur naar de snackwagen voor een broodje kroket. Lunchtijd nog een frikandel speciaal of een kaassoufflé. Tussendoor saucijzenbroodjes van de bakker twee kramen verderop. Mijn vrouw zei al jaren dat ik moest stoppen maar ja, je staat daar in de kou en dan wil je wat warms. Vorig jaar oktober ging ik naar de huisarts voor mijn knie en die zei: je weegt 94 kilo bij 1,76m, je knieen houden dit niet lang meer vol. Toen ben ik gewoon mijn eigen eten gaan meenemen. Thermoskan soep, crackers met kaas, een banaan, soms een boterham met kipfilet. Niks bijzonders maar het scheelde makkelijk 600-800 calorieën per marktdag. En op de andere dagen at ik ook normaler want je went eraan. Nu 14 maanden later weeg ik 78 kilo. Maat 38 broek in plaats van 42. Knie doet geen pijn meer. Collega-marktkooplui vragen of ik ziek ben geweest haha. Nee man, ik heb gewoon gestopt met elke dag een halve snackbar leeg te eten.

Vorig jaar december waren mijn zus Corrie en ik allebei klaar met de kerst-kilo's die er elk jaar bijkwamen maar nooit meer weggingen. Zij woog 89 kilo, ik 76. We besloten samen te beginnen maar ieder op onze eigen manier. Corrie is het type dat alles bijhoudt. Zij telde calorieen met een app, woog haar eten af en hield een dagboek bij. Ik ben meer van het gevoel, dus ik hield het simpel: kleinere porties, geen tussendoortjes na 20:00 en 3x per week een half uurtje wandelen. Wat echt hielp was dat we elke zondagavond belden. Niet om af te rekenen maar gewoon om te vertellen hoe de week was gegaan. Als ik een rotweek had en een heel pak koekjes had opgegeten zei zij gewoon 'volgende week beter'. En andersom. We stuurden ook recepten naar elkaar via de app. Corrie vond een heel goed recept voor bloemkoolrijst met kip en ik maakte vaak een grote pan groentesoep op zondag die de hele week meeging. Nu 8 maanden later is Corrie 14 kilo kwijt (89 naar 75) en ik 9 kilo (76 naar 67). Zij is strenger geweest en dat zie je aan het verschil, maar we zijn allebei hartstikke blij. Het mooiste is dat we nu veel meer contact hebben dan daarvoor. Voor iedereen die een zus, vriendin of collega heeft: probeer het samen. Het maakt zo'n verschil om iemand te hebben die snapt waar je mee bezig bent.

Sinds begin 2024 werk ik volledig thuis. Eerst vond ik het geweldig, geen file meer, lekker rustig. Maar na een jaar stond ik op de weegschaal en was ik van 88 naar 103 kilo gegaan. De broeken die ik had besteld in maat XL pasten al niet meer. Het probleem was simpel: mijn bureau staat 4 meter van de keuken. Elke koffiepauze pakte ik er een koekje bij. Tussendoor een boterham met kaas. Soms om 3 uur nog een tosti want ik had trek. Savonds chips op de bank want ik was de hele dag al binnen geweest. Mijn vrouw zei op een gegeven moment dat ik meer at dan onze twee katten bij elkaar. Wat ik veranderd heb: op zondag bereid ik mijn lunches voor de hele week voor. Bakjes met rijst, kip en groenten of wraps met tonijn. 2 tussendoortjes per dag klaarleggen: appel en een handje noten. Buiten die momenten ga ik niet naar de keuken. En elke dag een half uur wandelen rond 12 uur, dat scheelt ook weer een snackmoment. In 11 maanden van 103 naar 88 kilo. Terug op mijn oude gewicht. Mijn vrouw is ook 4 kilo kwijt omdat we nu samen beter eten. Thuiswerken is niet het probleem, de koelkast 4 meter verderop wel.

Hoi allemaal, ik wilde dit even delen want ik ben zelf nog steeds verbaasd. Vorig jaar september woog ik 91 kilo bij 1,68m. Ik had al een paar keer geprobeerd af te vallen, maar ik haat de sportschool en dieten hield ik nooit vol. Toen kreeg mijn dochter een labrador puppy en raad eens wie er twee keer per dag mee moest wandelen. In het begin was het 20 minuten rondje door de wijk. Na een maand of twee begon ik langere routes te lopen, door het bos achter ons dorp. Nu loop ik elke ochtend 45-50 minuten en s avonds nog eens een half uur. Dat is zo gegroeid, niet geforceerd. Wat ik verder veranderd heb: niks bijzonders eigenlijk. Ik drink geen frisdrank meer (was 2-3 glazen cola per dag) en ik eet geen koekjes meer bij de koffie. Dat is het. Geen calorieen tellen, geen dieet, geen poeder of shakes. Vandaag op de weegschaal: 77,2 kilo. 14 kilo minder. Mijn huisarts zei dat mijn bloeddruk ook beter is. En het mooiste: het voelt niet als afvallen. Het is gewoon ons dagelijkse rondje met de hond geworden. Wie heeft er nog meer zo iets simpels gevonden dat werkte?

Ik werk al 8 jaar als assistente bij een dierenartspraktijk en het klinkt misschien raar maar dat is een gevaarlijke plek als je wilt afvallen. Baasjes brengen constant taart, koekjes en chocola mee als bedankje. En je staat de hele dag dus je denkt dat je genoeg beweegt, maar eigenlijk sta je vooral stil achter de balie of in de behandelkamer. Vorig jaar september ben ik begonnen. 91 kilo, 1,69m, broek maat 46. Ik at eigenlijk de hele dag door. Ontbijt thuis, dan om 10 uur iets van de traktaties, lunch een broodje en weer wat lekkers erbij, en 's avonds gewoon warm eten. Geen idee hoeveel het was maar achteraf denk ik makkelijk 2500 tot 2800 per dag. Wat ik veranderd heb: lunchtrommel mee van thuis met 400 kcal max. Traktaties van baasjes zeg ik nu gewoon vriendelijk nee, of ik neem 1 koekje en de rest gaat naar de wachtkamer. Avondeten portie kleiner, geen bijvullen meer. Doordeweeks geen alcohol. Dat is het eigenlijk. 14 maanden later: 77 kilo, maat 40-42. Mijn collega's zien het verschil, de dierenarts zelf is nu ook begonnen. Niet spectaculair snel maar het is eraf en ik heb nergens honger gehad.

Ik ben bakker en sta elke dag om 4 uur op. Versgebakken brood, krokante krentenbollen, appeltaarten, saucijzenbroodjes - het hele assortiment ruikt de hele ochtend naar vers deeg en boter. En ja, ik at ervan. Elke dag 2-3 broodjes extra en af en toe een stukje gebak erbij. Op een gegeven moment zat ik op 87 kilo bij 1.78m. De huisarts zei: cholesterol te hoog, bloeddruk aan de hoge kant. Mijn vader heeft diabetes en ze zei dat ik goed op weg was als ik zo doorging. Dat was voor mij het moment. Ik heb niet gestopt met brood eten want dat is mijn vak, maar ik ben bewuster gaan kiezen. 1 volkoren pistolet in de ochtend in plaats van 3 witte bollen. Meenemen van thuis: bakjes met kip, groenten, rijst. Mijn collega's lachten me in het begin uit maar nu doet de helft het ook. 14 maanden later: 73 kilo. Cholesterol weer goed. Bloeddruk prima. En ik proef nog steeds alles voor de kwaliteit, maar een hapje in plaats van een heel broodje. Het kan echt, ook als je hele werkdag naar versgebakken brood ruikt.

In januari zijn we verhuisd van een wijk met een McDonalds om de hoek naar een dorp waar de dichtstbijzijnde snackbar 6 km verderop is. Klinkt als niks maar het scheelde echt alles. Ik fiets nu naar de Jumbo in plaats van met de auto. Die Jumbo heeft geen automatendeel, dus geen chips bij de kassa. En ons nieuwe huis heeft een tuin, daar ben ik de hele zomer in bezig geweest. Van 87 naar 77 kilo in 8 maanden en ik heb letterlijk niks bewust gedaan. Geen dieet, geen app, geen plan. Gewoon de omgeving. Achteraf snap ik dat ik in onze oude flat op de bank hing met bezorgeten en nu gewoon actiever leef. Iemand anders die na een verhuizing ineens afviel? Of juist aankwam?

Ik schaam me er nog steeds voor. Vorig jaar september op de verjaardag van mijn schoonzus. Ik bukte om iets op te rapen en hoorde een enorme scheur. Mijn broek was kapot, van achteren. De hele kamer keek. Mijn vrouw gaf me haar vest om het te verbergen. In de auto naar huis zei ze heel rustig: misschien is het tijd dat we er iets aan doen. Niet boos, niet verwijtend. Gewoon eerlijk. Ik woog toen 99 kilo bij 1,79m. Ik ben 64. De maandag erna naar de huisarts. Die zei dat mijn cholesterol ook te hoog was. Verwees me naar een dietiste. Zij liet me een eetdagboek bijhouden. Bleek dat ik elke avond voor de tv zo'n 700 calorieen aan borrelhapjes naar binnen werkte. Nootjes, kaasblokjes, worst. Plus 2-3 pilsjes. Wat ik veranderd heb: borrelhapjes vervangen door komkommer en worteltjes (ja echt). Pilsjes van 3 naar 1, alleen in het weekend. 4x per week een half uur wandelen. Verder gewoon eten, maar kleinere porties. Geen dieet, geen pakjes, geen gedoe. Nu 12 maanden later: 99 naar 83 kilo. Cholesterol normaal. En ik kan weer bukken zonder angst.