Succesverhalen

Twee maanden geleden besloot ik dat het anders moest. 98 kilo bij 1.82, dat kon niet zo doorgaan. Maar ik wilde het dit keer niet doen met een of ander crashdieet want daar word ik altijd chagrijnig van en na een paar weken stop ik weer. Wat ik nu doe is simpel: kleinere porties, geen frisdrank meer, en drie keer per week een halfuur wandelen. Meer niet. En het werkt — ik sta nu op 93. Ik zeg niet dat het snel gaat, maar het voelt voor het eerst haalbaar. Ik hoef nergens nee tegen te zeggen, ik eet gewoon iets minder.

Ik wilde even een positief berichtje plaatsen want ik lees hier veel van mensen die het moeilijk vinden (heel herkenbaar trouwens). Maar bij mij gaat het eigenlijk best goed de laatste tijd. Ik heb niks radicaals gedaan. Gewoon een kleiner bordje pakken, 's avonds na achten niks meer eten, en 3 keer per week een wandeling van 40 minuten. Meer niet eigenlijk. En nu sta ik 6 kilo lichter op de weegschaal dan begin juli. Het gekke is dat ik het niet eens als dieet zie. Ik eet gewoon alles wat ik wil, alleen minder. Soms heb ik ook gewoon een kroketje bij de lunch hoor, maar de volgende maaltijd compenseer ik dat een beetje. Wie herkent dit? Dat kleine veranderingen uiteindelijk meer doen dan een streng dieet?

Het klinkt misschien niet als veel maar voor mij is het een mega overwinning. Drie maanden geleden paste mijn favoriete spijkerbroek niet meer dicht en dat was echt een naar moment. Ik ben niet gaan crashdiëten of zo. Gewoon minder tussendoortjes, meer groenten bij het avondeten en elke dag even een stukje wandelen. Niks bijzonders eigenlijk maar het werkt. Vanmorgen paste die broek weer. Met een beetje goede wil zelfs comfortabel. Ik moest het even delen want in het echt zegt niemand er iets van haha.

Ik twijfelde of ik dit zou delen, want 5 kilo klinkt misschien niet zo bijzonder. Maar voor mij is het echt een mijlpaal. Ik heb jarenlang steeds opnieuw begonnen met afvallen en dan na twee weken weer opgegeven. Nu ben ik al zes weken bezig en het voelt anders. Wat ik anders doe: ik volg geen streng dieet maar neem gewoon kleinere porties en pak na het avondeten niks meer. Klinkt simpel, maar voor mij was dat een grote verandering. En elke dag een halfuurtje wandelen, weer of geen weer. Wie heeft er nog meer zo'n klein succesje te vieren? Het hoeft niet groot te zijn, alles telt toch?

Ik moest het even kwijt hier want ik ben zo blij. Vanmorgen stond ik voor de kast en dacht: laat ik die ene spijkerbroek eens proberen. Die lag er al een jaar of twee achter in de la omdat hij echt niet meer dicht ging. En hij paste. Niet strak, niet met ingehouden adem, gewoon normaal dicht. Ik stond echt even te grijnzen voor de spiegel als een klein kind. Ik ben sinds maart bezig. Niks radicaals, gewoon kleinere porties, meer groenten en drie keer per week een halfuurtje wandelen. In totaal nu 8 kilo kwijt. Het ging langzaam maar het ging wel steeds door. Wilde het even delen want soms heb je die kleine momentjes nodig om vol te houden. Die broek was mijn stille doel en het is gelukt.

Ik moest even mijn verhaal delen want ik kan het zelf bijna niet geloven. Begin juni stond ik op 84 kilo (ben 1.67) en nu sta ik op 80. En het gekke is: ik heb geen dieet gevolgd. Wat ik wel gedaan heb is gewoon meer bewegen. Elke avond na het eten een half uur wandelen met de hond. En in het weekend ga ik nu fietsen in plaats van op de bank hangen. Verder ben ik gestopt met frisdrank en drink ik vooral water en thee. Ik had eerder altijd het idee dat je streng moest dieten om af te vallen, maar dit voelt zo veel beter. Geen honger, geen frustratie, gewoon een paar kleine aanpassingen. Ik ben benieuwd of meer mensen hier zo'n ervaring hebben?

Ik wilde even mijn verhaal delen want ik ben best trots op mezelf. In maart ben ik begonnen met elke dag wandelen, eerst een rondje van 20 minuten maar inmiddels loop ik elke ochtend een uur voor het werk. Ik heb verder niks radicaals gedaan hoor. Gewoon wat minder koekjes bij de koffie en 's avonds een stuk fruit in plaats van chips. Maar het wandelen heeft echt het verschil gemaakt. Niet alleen voor mijn gewicht maar ook voor mijn humeur, ik voel me zoveel beter. Vandaag op de weegschaal: 8 kilo lichter dan in maart. Het gaat niet snel maar het gaat de goede kant op en dat is genoeg voor mij.

In januari kocht ik een smartwatch in de aanbieding bij de Mediamarkt. Niet om af te vallen, gewoon omdat ik benieuwd was naar mijn slaap. Maar die stappenteller veranderde alles. Eerste week: 3200 stappen per dag. Schrok me kapot. Ik zit de hele dag achter een bureau en 's avonds op de bank. Toen begon het: even een rondje om het blok na het eten. Trap in plaats van lift op kantoor. Eind februari zat ik op 8000 per dag. Maar het gekke was dat ik ook anders ging eten. Niet bewust, maar ik merkte dat ik me beter voelde als ik lichter at. Minder brood, meer groenten. Niet omdat het moest maar omdat ik het verschil voelde in energie. Mijn horloge liet ook mijn hartslag zien en na een vette maaltijd was die altijd hoger. 8 maanden later: 82 naar 72 kilo. Zonder dieet, zonder app, zonder calorieen tellen. Gewoon bewuster leven doordat je alles zwart op wit ziet op je pols. Klinkt misschien raar maar die cijfertjes waren de motivatie die ik nodig had.

Klinkt gek maar het is echt zo. Vorig jaar november kregen we een labrador pup (Beau) en sindsdien loop ik 2x per dag minstens een half uur. Weer of geen weer. Daarvoor bewoog ik amper. Kantoorwerk, auto naar de super, 's avonds op de bank met een zak chips. Ik woog 83 kilo op mijn dieptepunt. Nu 10 maanden later sta ik op 72. Heb verder niet heel veel veranderd behalve dat ik door het wandelen minder trek heb 's avonds. En als ik thuiskom van een rondje pak ik een appel in plaats van koekjes, want ik wil niet meteen al dat bewegen teniet doen. Geen dieet, geen sportschool, geen poedertjes. Gewoon een hond die om 7 uur en om 6 uur 's avonds bij de deur staat te kwispelen. Beste motivatie die ik ooit heb gehad haha.

Ik snurkte al jaren en mijn vrouw sliep al een tijdje in de logeerkamer. Vond ik niet zo erg eerlijk gezegd. Tot de huisarts me doorstuurde voor een slaaponderzoek en de uitslag was: slaapapneu. Ik stopte 's nachts met ademen, soms wel 30 keer per uur. De longarts zei: je kan een CPAP-apparaat krijgen, maar als je 15 kilo afvalt is de kans groot dat het vanzelf beter wordt. Dat was november 2024. Ik woog 101 kilo bij 1.79m. Wat ik deed was niet spectaculair. Geen ontbijt meer (was ik toch niet zo van). Normale lunch, gewoon avondeten maar kleinere porties. Bier doordeweeks geschrapt, dat waren al gauw 4 pilsjes per avond. En elke avond een half uur wandelen met de hond. Nu weeg ik 83 kilo. Slaapapneu is weg volgens het laatste onderzoek. Mijn vrouw slaapt weer naast me. En ik heb overdag zoveel meer energie dat ik me afvraag hoe ik al die jaren heb gefunctioneerd. Soms heb je zo'n moment nodig waarop het echt serieus wordt.

Ik ben 47 en heb eigenlijk mijn hele leven een maatje te veel gehad. Altijd wel geprobeerd - soepdieet, Sonja Bakker, noem maar op. Niks werkte langer dan 3 weken. Vorig jaar zei mijn dochter (22): "Mam, je eet gewoon te veel. Niet verkeerd hoor, maar je hebt geen idee hoeveel er in je eten zit." Ze installeerde een tel-app op mijn telefoon en hielp me een week lang alles invoeren. Schrok me kapot. Mijn "gezonde" muesli met yoghurt en honing? 650 kcal. Mijn broodje gezond bij de bakker? 580 kcal. Ik at makkelijk 2400 per dag terwijl ik 1700 nodig heb. Sindsdien eet ik gewoon wat ik altijd at, maar let ik op porties. Halve boterham minder, kleinere borden, water bij het eten in plaats van sap. Geen verboden voedsel. 86 naar 74 kilo in 8 maanden. Huisarts zei dat mijn bloeddruk ook beter is. Mijn dochter is best trots denk ik.

Vorig jaar juni kreeg ik van de huisarts te horen dat ik een vette lever had. Leverwaarden veel te hoog, echo liet het ook zien. Ik was 103 kilo bij 1.81 en dronk misschien 3-4 biertjes per week, niet eens zo veel dacht ik. Maar het was vooral het eten. Elke avond brood met kaas na het avondeten, zakje chips erbij, koekjes bij de koffie op kantoor. Huisarts was eerlijk: of je valt af, of we gaan medicijnen proberen. Dat schrok me wakker. Mijn vader heeft diabetes type 2 en ik zag mezelf al dezelfde kant opgaan. Eerste maand was lastig. Geen brood meer 's avonds, chips vervangen door komkommer met hummus (klinkt suf maar went echt), bier alleen nog in het weekend en dan 2 max. Op kantoor ben ik gestopt met de koektrommel, neem nu een appel of een handje noten mee. Na 3 maanden 6 kilo eraf en bij de controle waren mijn leverwaarden al een stuk beter. Dat gaf een boost. Ben doorgegaan, wandel nu ook elke avond een halfuur met de hond. Nu 14 maanden later sta ik op 87 kilo. Leverwaarden zijn weer normaal, echo ziet er ook goed uit. Het gekke is dat het niet eens zo moeilijk was. Ik eet nog steeds lekker, drink nog steeds een biertje, ga nog steeds naar de snackbar met de kinderen. Alleen niet meer elke dag die extra 500-800 calorieën erbij die ik eigenlijk niet nodig had.

Ik werk al 18 jaar in een bakkerij, 5 dagen per week sta ik tussen de croissants, broden en taarten. Proeven hoort erbij, en na elke shift nam ik restjes mee naar huis. Mijn vrouw zei er niks meer van want ze wist dat ik er niet mee ging stoppen. Vorig jaar augustus zei de bedrijfsarts dat mijn bloedsuiker te hoog was. Niet diabetisch maar wel pre-diabetisch. Dat was een schok, ik ben pas 43. Mijn vader heeft diabetes type 2 en ik weet wat dat betekent. Ik ben niet gestopt met proeven, dat kan niet in mijn vak. Maar ik heb 3 dingen veranderd. Een: proeven doe ik met een klein stukje, niet meer een heel broodje. Twee: restjes gaan niet meer mee naar huis, ik geef ze aan collega's of ze gaan in de vriezer voor de winkel. Drie: mijn eigen lunch is voortaan van thuis, broodtrommeltje met volkoren boterhammen, kaas en rauwkost. In 9 maanden van 98 naar 82 kilo. Bloedsuiker is weer normaal bij de laatste controle. De bedrijfsarts was verbaasd. Het moeilijkste was de eerste maand, daarna went het. Mijn collega's noemen me nu de man met de broodtrommel maar dat vind ik best.

15 jaar postbezorger. Altijd gedacht: ik beweeg genoeg dus ik kan eten wat ik wil. 20.000 stappen per dag, soms meer. Maar mijn rug begon steeds meer te zeuren en de huisarts zei: je weegt 92 kilo bij 1.78, dat helpt niet mee. Wat ik at op een werkdag: broodje kaas van het tankstation om 7 uur, energiedrankje om 10, Snickers of Mars in het busje, kantine broodje kroket om 12, thuis nog warme maaltijd met toetje. Makkelijk 3000 calorieën per dag. Wat ik veranderd heb: thermosfles soep mee (maak zondag een grote pan voor de hele week), broodtrommeltje met boterhammen volkoren kaas en komkommer, flesje water in plaats van energiedrankje. En een snoepmoment per dag, bewust gekozen - niet gedachteloos in het busje. 11 maanden later: 77 kilo. Rug veel beter. Huisarts was blij met mijn bloeddruk. Het ging niet om meer bewegen want dat deed ik al genoeg. Het ging om wat ik in mijn mond stopte tussen de pakketjes door.

Een jaar geleden was ik 93 kilo. Ik ben leidster op een kinderopvang en de hele dag ren je achter peuters aan, til je kinderen op, zit je op de grond en sta je weer op. Fysiek zwaar, maar ik at ook de hele dag mee. Broodjes met de kinderen, koekjes bij de koffie, restjes opeten van de kleintjes die hun bord niet leeg kregen. Het klikte toen een collega zei dat ze haar eigen lunch meenam in een koeltas en gewoon niet meer at van het kindereten. Simpel idee maar het scheelde haar 400-500 kcal per dag. Ik ben dat ook gaan doen. Eigen brood met kip en sla, een bakje tomaatjes, en een appel. En ik ben ook 3 avonden per week gaan wandelen na het eten. Niks bijzonders, gewoon een rondje van 35-40 minuten door de wijk. Mijn man paste dan op de kinderen. Nu sta ik op 76 kilo. Dat is 17 kilo in 12 maanden. Mijn knieen doen geen pijn meer als ik op de grond ga zitten met de kinderen. Ik kan weer makkelijk opstaan zonder mezelf af te duwen. En de kinderen zeggen dat juf Corrie nu sneller is bij tikkertje. Grootste les: niet meer meeten met de kinderen was het verschil.

Even mijn verhaal delen want ik ben best trots op mezelf. Ik werk al 11 jaar in een grote supermarkt. Vulploeg, kassa, alles eigenlijk. Je loopt de hele dag langs schappen vol koekjes, chips en kant-en-klare maaltijden. In mijn pauze pakte ik altijd een broodje kroket of frikandel uit het schap en na mijn dienst nog snel een zak chips mee voor op de bank. Oktober vorig jaar stapte ik op de weegschaal: 104 kilo bij 1m78. Mijn knieen deden pijn van het lopen op die harde vloer en ik was constant moe. Mijn vriendin zei niks maar ik zag het aan haar blik. Wat ik veranderd heb: - Maaltijdprep op zondag. 5 bakjes met rijst, kip en groente voor mijn pauzes op werk - Geen eten meer mee uit het schap pakken. Klinkt simpel maar was het moeilijkste - 3x per week wandelen na mijn dienst, 30-40 minuten - Doordeweeks geen alcohol meer (weekend 2-3 biertjes mag nog) Nu 10 maanden verder: 87 kilo. Knieen doen geen pijn meer. Ik slaap beter. En het grappige is dat collegas nu aan MIJ vragen hoe ik het doe. Het lastigste was echt die eerste 3 weken. Elke pauze langs die schappen lopen en NIET pakken. Maar je went eraan. Nu loop ik er gewoon langs zonder erbij na te denken.

Ik weet precies wanneer het begon. Na mijn 28e ging ik elk seizoen shoppen en kocht ik steeds een maatje groter. Maat 40, toen 42, dan 44, en uiteindelijk zat ik op maat 46. En elke keer zei ik tegen mezelf: de maten vallen kleiner tegenwoordig. Of: deze merken zitten gewoon krap. Op een gegeven moment paste ik een jurk in maat 44 bij de Zara en hij ging niet dicht. In de paskamer dacht ik: ik kan dit niet meer ontkennen. Ik was 83 kilo op 1 meter 68. Ik heb geen bijzonder dieet gedaan. Ben begonnen met bijhouden wat ik at, alles in een app invullen. Bleek dat ik elke dag rond de 2300 kcal at terwijl ik dacht dat het normaal was. Langzaam afgebouwd naar 1650. En 2 keer per week fietsen, half uur stevig doortrappen. Het duurde 14 maanden maar ik sta nu op 69 kilo. Maat 38-40, hangt af van het merk haha. Het raarste is dat ik nu pas besef hoeveel kleding ik heb die niet paste. Ik heb 3 vuilniszakken naar de kringloop gebracht. Ik ben niet perfect, ik heb maanden gehad dat er niks gebeurde. Maar ik ben wel eerlijk tegen mezelf nu, en dat is het verschil.

Vorig jaar mei ben ik vervroegd gestopt met werken. Zat ik daar op de bank, 93 kilo, niks te doen. Mijn vriendin had een volkstuin en zei dat er eentje vrij kwam op het complex. Ik dacht: beter dan Netflix. Nu 14 maanden later sta ik op 79 kilo. Veertien kilo. En ik heb op geen enkel moment het gevoel gehad dat ik aan het dieten was. Wat er gebeurde: ik ben 3 tot 4 uur per dag op die tuin. Spitten, onkruid wieden, water sjouwen, bukken, kruiwagen rijden. In het begin had ik overal spierpijn. Na een maand of twee ging het makkelijker en merkte ik dat mijn broeken losser zaten. Maar het grootste verschil zit hem in het eten. Als je je eigen courgettes en tomaten en sla en snijbonen kweekt, ga je die ook eten. Ik eet nu minstens twee keer zoveel groenten als een jaar geleden. Niet omdat het moet, maar omdat ze er liggen en lekker zijn. Verse sla uit eigen tuin smaakt echt anders dan die zakjes uit de supermarkt. Mijn man eet gewoon mee en is ook 4 kilo kwijt. De buurman op het complex is 6 kilo afgevallen. Wij noemen het de volkstuinkilo's. Ik heb drie keer een sportschoolabonnement gehad en nooit langer dan 6 weken volgehouden. Dit wel, want je ziet letterlijk iets groeien. En je krijgt er courgettes voor terug in plaats van spierpijn.

Voor mijn eerste zwangerschap woog ik 65 kilo op 1,69m. Na mijn zoon 8 kilo erbij, na mijn dochter nog eens 14. Ik kwam op 87 kilo en bleef daar 3 jaar hangen. Geen tijd, geen energie, altijd de restjes van de kinderen opeten. Vorig jaar mei ben ik begonnen. Niet met een dieet maar met 3 dingen: restjes van de kinderen in de vuilnisbak in plaats van in mijn mond, 's avonds wandelen als de kinderen op bed lagen, en doordeweeks geen wijn meer. Eerste 4 maanden ging het snel, 8 kilo. Daarna langzamer, 2 maanden stilstand rond de 79. Ik raakte gefrustreerd en wilde stoppen. Maar ik ging gewoon door en het begon weer te zakken. Nu 68 kilo, bijna waar ik voor de kinderen zat. Het moeilijkste was niet het eten maar de opmerkingen. Schoonmoeder die zegt dat je er mager uitziet, vriendinnen die vragen of je wel genoeg eet. Mijn huisarts zei dat 68 kilo bij 1,69 perfect is dus die opmerkingen negeer ik nu.

Vorig jaar mei ging onze jongste het huis uit. Na 28 jaar kinderen was het ineens stil. Eerste maand veel gehuild, veel op de bank, veel te veel gegeten. Toen dacht ik: ik kan nu twee dingen doen. Nog dieper wegzakken of dit als kans zien. Ik koos het tweede. Begonnen met wandelen. Eerst 20 minuten rondje om het blok, nu loop ik elke ochtend een uur voor het werk. Kost niks, hoef nergens lid van te zijn. Het koken was de grote verandering. 28 jaar lang kookte ik voor 4-5 personen. Grote pannen, ruime porties, altijd genoeg want de kinderen moesten groeien. Ineens koken voor twee was even wennen. Maar het scheelt enorm. Geen restjes meer opeten, geen halve pan pasta die anders weg moet. 89 kilo in mei vorig jaar, vanmorgen 76,1 op de weegschaal. Maat 46 naar 40. Mijn man is 6 kilo kwijt zonder er moeite voor te doen, hij eet gewoon mee. Ik voel me beter dan op mijn 40e. Meer energie, beter slapen, knieen doen geen pijn meer bij de trap. Voor iedereen die hier leest en denkt dat het te laat is: ik ben 56 en het is nooit te laat.