Succesverhalen

Werk 14 jaar in de thuiszorg, onregelmatige diensten, vroege ochtend of late avond, eten in de auto tussen klanten door. Ik woog op mijn dieptepunt 95 kilo bij 1.68m. Nu, 14 maanden later, sta ik op 73. Geen wonderdieet, gewoon dingen veranderd die ik kon volhouden in dit werk. Wat ik concreet anders doe: - Lunch maak ik nu 's avonds klaar in een thermosbeker of broodtrommel: kwark met fruit, of een wrap met kip en sla. Geen tankstation-broodjes meer. - In de auto altijd een fles water (1,5 liter) en een appel of banaan voor als ik trek krijg tussen bezoeken door. - Avondmaaltijd kleiner gemaakt, helft groente. Heel saai eigenlijk maar consequent. - Zondag plan ik mijn week. Dat klinkt suf maar ik sta zonder plan keihard bij de Jumbo met chips in mijn karretje. Beweging: alleen wandelen. Bij elke client die het toelaat een blokje om met de hond, of even 10 minuten lopen voor mijn pauze. Stappenteller op mijn telefoon zegt nu 12-14k per dag, vroeger 4-6k. Wat ik geleerd heb: kleine veranderingen die in mijn werkleven passen werken voor mij beter dan een streng schema dat ik na 2 weken laat vallen. Heb het 6x eerder geprobeerd met shakes en clubs, niets hield het lang vol. Dit wel. Heb nu twee kledingmaten kleiner, ben minder moe na een dienst en mijn rug doet niet meer pijn 's ochtends. Mijn dochter vraagt of ik mee ga wandelen, vroeger was ik daar te moe voor.

Februari 2025 begon ik met 92 kilo op 1m65. Gisteren stond er 68 kilo op de weegschaal. Dat zijn 24 kilo, maar eerlijk gezegd kijk ik vooral naar mijn kleren en die doen het meer recht. Van XXL naar M, van maat 50 naar 42. Als kleuterjuf sta ik de hele dag, hurk ik honderd keer, til ik kleintjes en dat ging op een gegeven moment zo zwaar dat ik na school alleen maar op de bank hing. Mijn aanpak was niet ingewikkeld maar wel consequent: - Calorieen bijhouden in een app (Yazio) voor de eerste 6 maanden. Daarna kon ik het op het oog. - Ontbijt: kwark met bessen en een handje noten. Iedere dag hetzelfde, werkt voor mij. - Lunch: volkoren brood met kipfilet of hummus en veel groente op school. - Avondeten: wat ons gezin eet, maar met meer groente en kleinere portie rijst/pasta/aardappel. - Snacks: komkommer, appel, soms een handje pinda's. De koektrommel in de personeelskamer heb ik moeten leren passeren, dat was het zwaarst. Sport was minimaal: 3x per week 30 min wandelen na school in het park. En staand werk natuurlijk op school. Geen sportschool, geen bootcamp. Had er gewoon de tijd en energie niet voor met 2 pubers thuis. Wat ik het meest heb geleerd: - Het weekend was mijn valkuil. Oplossing: zaterdag wel ruimte voor iets lekkers, maar zondag gewoon verder zoals doordeweeks. Niet "zondag ook maar even" want dan werd het maandag ook weer een struikelblok. - Plateau op ongeveer maand 5. 3 weken niks gebeurd. Ik heb doorgezet en toen ging het weer. Niet paniekeren. - Mensen merken het pas op als je 8-10 kilo kwijt bent. Daarvoor deed ik het voor mezelf en mijn klaslokaal-hurkmomenten. De kinderen in mijn klas hebben niks door gehad behalve dat juf nu makkelijker op de grond kan zitten. Dat was eigenlijk mijn grootste cadeau. Voor iedereen die in dezelfde situatie zit: het hoeft niet perfect. Ik heb geen enkele week volmaakt gedraaid. Maar 80% van de tijd op koers is genoeg.

Een jaar geleden woog ik 103 kilo bij 1.79m. Je zou denken dat je als pakketbezorger genoeg beweegt, maar het probleem zat hem in het eten. Elke dag 2-3 keer langs de snackbar of tankstation, energiedrankjes als water, en 's avonds nog een zak chips op de bank. De wake-up call was toen ik in de zomer mijn knieën voelde kraken bij elke trap. Ik ben 37, dat hoort niet. Mijn vrouw zei niks maar ik zag haar blik wel. Wat ik veranderd heb is eigenlijk simpel. Ik maak nu elke avond mijn lunchbox klaar voor de volgende dag. Twee boterhammen volkoren met kipfilet of ei, een bakje groenten, een stuk fruit en een fles water van 1,5 liter. Die tankstationbezoeken heb ik teruggebracht naar nul. 's Avonds eet ik gewoon mee met het gezin maar dan een iets kleinere portie. Het eerste half jaar ging er 18 kilo af, de laatste 7 kilo duurde 6 maanden. Dat was frustrerend, maar het ging wel. Nu weeg ik 78 kilo en mijn knieën doen niks meer. Ik kan met mijn dochtertje van 4 door de speeltuin rennen zonder buiten adem te raken. Dat is meer waard dan wat dan ook. Grootste tip: maak het jezelf makkelijk. Die lunchbox kost me 10 minuten per avond en bespaart me minstens 1000 kcal per dag aan rommel.

Een jaar geleden kon ik niet samen voetballen met mijn kleinzoon van 4 zonder buiten adem te raken. Hij vroeg: "opa, waarom ren je niet?" Dat was voor mij het keerpunt. Ik woog 114 kilo, had een hoge bloeddruk (155/95) en mijn huisarts drong al een tijd aan op afvallen. Ik begon simpel. Geen crashdieet, geen sportschoolabonnement dat ik toch niet zou gebruiken. Elke dag 45 minuten met de hond wandelen, ook als het regende. 's Avonds geen bier meer voor de tv (dat was mijn grootste gewoonte). En porties halveren - voorheen twee volle scheppen, nu één. Na 3 maanden 8 kilo eraf, na 6 maanden 16, en vorige week stond ik op 90 kilo. Bloeddruk nu 128/78, cholesterol van 6,2 naar 4,8. Mijn huisarts vroeg zelfs wat ik had gedaan omdat hij dit zelden ziet bij mannen van mijn leeftijd. Het mooiste? Vorige zondag heb ik 20 minuten met mijn kleinzoon in de tuin achter een bal aangerend. Hij lachte zich rot. Ik had tranen in mijn ogen. Niemand vertelt je dat afvallen niet om de weegschaal draait, maar om dit soort momenten. Mannen boven de 55: begin gewoon met wandelen en stop met bier op doordeweekse avonden. Dat is bij mij het hele geheim geweest. Geen ingewikkeld programma, niks bijzonders. Wie is hier ook rond de zestig begonnen?

Een jaar geleden woog ik 88 kilo bij 1.68m. Ik schaamde me kapot als ik me moest bukken naast de behandelstoel en mijn buik in de weg zat. Patienten konden het zien, collega's konden het zien. Het voelde vreselijk. Het gekke is dat ik de hele dag op mijn benen sta en best wel beweeg op het werk, maar thuis zakte ik elke avond op de bank met chips en chocola. Dat was mijn manier om te ontspannen na een drukke dag. Mijn vriend zei er niks van maar ik zag het zelf echt niet meer zitten. Wat ik gedaan heb: geen streng dieet. Gewoon structuur. Elke zondag even nadenken wat ik die week ging eten, een boodschappenlijstje maken en niks meer in huis halen waar ik 's avonds van ging snaaien. In plaats van chips maakte ik komkommersticks met hummus of at ik een bakje kwark met noten. De eerste maand verloor ik 3 kilo. Niet spectaculair maar het gaf me vertrouwen. Na 3 maanden was ik 8 kilo kwijt en begon ik 2x per week te wandelen in de pauze, gewoon 20 minuten door de wijk. Na een half jaar 14 kilo eraf. Nu zit ik op 71 kilo en ik voel me zo veel beter. Bukken gaat makkelijk, ik heb meer energie en ik slaap beter. Het is niks bijzonders, geen trucjes of pillen. Gewoon structuur en geduld. Als ik het kan met mijn drukke baan, kan iedereen het.

Hoi, ik lees al een tijdje mee maar dit is mijn eerste post. Ik wil even delen wat voor mij werkte, misschien heeft iemand er wat aan. Ik werk als IT-er en zit sinds corona volledig thuis. In 2024 ging ik naar de huisarts voor iets anders en bleek ik 97 kilo te wegen bij 1.82m. Schrok me rot. Ik had niet door dat het zo ver was gekomen - als je elke dag achter je bureau zit en de koelkast op 3 meter afstand staat, gaat het sluipend. Wat ik heb gedaan: allereerst een staand bureau gekocht. Klinkt simpel maar ik verbrand nu elke dag meer dan vroeger zonder er bij na te denken. En ik ben gaan lunchwandelen, elke dag 30 minuten het rondje door de wijk. Qua eten ben ik gestopt met de hele dag snacken achter mijn pc. Ik heb vaste eettijden ingevoerd: ontbijt, lunch, avondeten, en 1 tussendoortje om 15:00. Het heeft 11 maanden geduurd maar ik weeg nu 76 kilo. Dat is 21 kilo. Ik heb geen dieet gevolgd, niks bijzonders gedaan. Gewoon bewuster geleefd. De lunchwandeling is echt mijn redding geweest - niet alleen voor het afvallen maar ook voor mijn hoofd. Na zo'n rondje kan ik weer helder denken. Grootste les: ik hoefde niet naar de sportschool of een streng dieet. Ik moest gewoon stoppen met de hele dag door eten omdat ik me verveelde. Herkennen jullie dat, die thuiswerk-snack-val?

Mijn kleinzoon van 5 vroeg vorig jaar of ik mee wilde op de glijbaan. Ik paste er niet doorheen. Hij keek me aan met die grote ogen en zei: geeft niet oma, dan kijk ik wel. Die avond heb ik gehuild. En de volgende ochtend ben ik begonnen. Ik woog 96 kilo bij 1,62 meter. Mijn knieën deden pijn, ik was constant buiten adem, en ik kon niet meer op de grond zitten om met de kinderen te spelen. Wat ik gedaan heb (15 maanden): - Elke dag wandelen. Eerst naar de brievenbus en terug, nu 4 km per dag - Porties kleiner. Gewoon een kleiner bord gepakt uit de kast - Geen tussendoortjes meer na het avondeten - Eens in de week zwemmen - Elke zondag verse groenten op de markt kopen Geen speciaal dieet. Geen app. Geen weegschaal (mijn huisarts weegt me elke 3 maanden). Resultaat: van 96 naar 78 kilo. 18 kilo in 15 maanden. En vorige week? Ik ging mee op de glijbaan. Mijn kleinzoon gilde het uit van het lachen. Dat was het allemaal waard. Elk moeilijk moment, elke keer dat ik geen zin had om te wandelen. Voor hem doe ik het. En voor mezelf.

Twee jaar geleden zei mijn orthopeed dat ik waarschijnlijk twee nieuwe knieën nodig had. Ik ben 53, dat wilde ik niet. Hij zei: probeer eerst 15 kilo af te vallen, dan kijken we opnieuw. Ik dacht: makkelijk praten. Maar ik had geen keuze. De pijn was zo erg dat ik de trap niet meer op kon. Wat ik heb gedaan (11 maanden): - Zwemmen, 3x per week. Enige sport die ik kon doen zonder kniepijn - Voeding: koolhydraatarm. Geen brood, geen pasta, geen aardappelen. Veel groenten, vis, kip, eieren - Eén grote verandering per 2 weken. Niet alles tegelijk - Afspraken bij de dietiste, 1x per maand Eerste 3 maanden: 7 kilo kwijt. Knieën al iets minder pijn. Maand 4-8: nog 6 kilo. Kon weer traplopen. Maand 9-11: laatste 2 kilo. Kon weer fietsen. Totaal: 15,3 kilo in 11 maanden. Vorige maand was ik terug bij de orthopeed. Hij keek naar de foto s van mijn knieën en zei: de slijtage is er nog maar de ontsteking is grotendeels weg. Operatie voorlopig niet nodig. Ik huilde in zijn spreekkamer. Van opluchting. Elke kilo minder is 4 kilo minder druk op je knieën. Dat zei mijn fysiotherapeut. Bij 15 kilo is dat 60 kilo minder belasting. Geen wonder dat het verschil zo groot is.

Ik ben Thijs, 41 jaar, en ik woog 128 kilo bij 1.86m. Ik paste alleen nog in XXXL kleding en ik had schuurplekken aan mijn benen van het lopen. Mijn zoontje van 6 vroeg waarom papa niet mee kon rennen op het schoolplein. Dat was mijn keerpunt. Het eerste half jaar viel ik 18 kilo af door alleen mijn eten aan te passen. Daarna ben ik gaan hardlopen (eerst 1 minuut rennen, 2 minuten wandelen). Nu loop ik 10 kilometer in een uur en weeg ik 98 kilo. Nog niet op mijn doel maar wat een verschil. Ik ren nu WEL op dat schoolplein. Maat L past. Ik heb gehuild in de paskamer.

Ik wil dit al heel lang delen maar vond het lastig. Hier gaat ie. Begin 2025 woog ik 110 kilo bij 1.78. Mijn dochter van 5 vroeg waarom ik niet mee kon rennen in het park. Dat was het moment. Niet een of ander motivatiefilmpje, maar je eigen kind die je aankijkt en je niet kan bijhouden. Eerste 3 maanden: alleen maar wandelen en porties kleiner gemaakt. Geen fancy dieet, gewoon een bord eten ipv twee. En stoppen met elke avond chips voor de tv. Dat alleen al was goed voor 8 kilo. Daarna ben ik gaan hardlopen. Kon in het begin geen 5 minuten vol houden maar heb het opgebouwd. Nu loop ik 3x per week 7 km. En in het weekend fietsen met de kinderen. Mijn vrouw doet ook mee trouwens, zij is 11 kilo kwijt. Vandaag sta ik op 82 kilo. 28 kilo eraf in 14 maanden. Mijn bloeddruk is normaal (was te hoog), mijn knieen doen geen pijn meer, en ik kan mijn dochter bijhouden. Ze is nu 6 en ze vertelt op school dat papa sneller is geworden haha. Het klinkt misschien cliché maar je kinderen zijn de beste motivatie die er is. Niet voor hen, maar voor jezelf zodat je er lang voor ze kan zijn.

Als buschauffeur zit je de hele dag. Letterlijk. En je pauzes zijn kort, dus je eet snel en ongezond. Een broodje kroket van de snackbar, blikje cola, zak chips tussendoor. Zo kwam ik op 118 kilo bij 1,82 meter. Het keerpunt was toen ik moeite kreeg met de veiligheidsgordel in de bus. Die ging bijna niet meer dicht. Mijn collega maakte er een grapje over en ik lachte mee maar van binnen dacht ik: dit kan zo niet verder. Wat ik veranderd heb: - Lunch zelf meenemen. Elke avond 10 minuten voorbereiden. Brood met kipfilet of een bakje salade - Fles water van 1,5 liter mee in de bus. Drinken drinken drinken - Cola vervangen door koffie zwart en water (scheelde alleen al 400 kcal per dag) - Na het werk 30 minuten wandelen voor ik de bank in duik - Weekend: 1 dag fietsen met mijn zoon, minimaal een uurtje Geen speciaal dieet gevolgd. Gewoon minder rommel, meer bewegen. De eerste 3 maanden zag ik weinig verschil en wilde ik stoppen. Maar na maand 4 begon het te rollen. 118 → 107 (maand 1-6) 107 → 95 (maand 6-10) 95 → 89 (maand 10-14, ging langzamer) Nu pas ik weer in elke stoel. De gordel gaat makkelijk dicht. En mijn zoon vraagt of ik mee ga fietsen in plaats van andersom.

Ik twijfelde lang om dit te posten maar ik denk dat het andere moeders kan helpen. Na mijn derde kind (2022) woog ik 92 kilo bij 1.68m. Ik werkte fulltime vanuit huis als administratief medewerker en bewoog nauwelijks. Mijn dag bestond uit: kinderen naar school, laptop open, eten tussendoor, kinderen ophalen, koken, bank, slapen. Herhaal. De wake-up call was een foto van het schoolreisje. Ik herkende mezelf niet. Niet op een dramatische manier, maar ik dacht: dit ben ik niet. Dit wil ik niet. Wat ik deed (geen rocket science): elke dag om 12 uur een wandeling van 30 minuten, weer of geen weer. Lunch werd altijd een grote salade met eiwit erbij. Avondeten normaal maar ik schepte 1x op in plaats van 2x. Tussendoortjes: fruit, rijstwafels met pindakaas, of niks. Ik telde geen calorieen maar at bewuster. De eerste 3 maanden verloor ik 8 kilo. Daarna ging het langzamer, zo'n kilo per maand. Er waren plateaus van 3-4 weken waar de weegschaal niks deed. Er was een kerst waar ik 2 kilo aankwam. Er was een maand dat ik compleet geen zin had en niks deed. Maar ik pakte het steeds weer op. Nu, 14 maanden later: 67 kilo. Maat 44 naar 38. Ik voel me fitter, ik slaap beter, en ik kan met mijn kinderen rennen zonder buiten adem te raken. Het klinkt misschien saai maar het was echt gewoon: minder eten, meer bewegen, en heel veel geduld.

Ik wil even mijn verhaal delen want ik ben zo trots op mezelf en dat mag ik best hardop zeggen. Anderhalf jaar geleden woog ik 94 kilo bij 1.68m. Ik ben juf van groep 5 en stond elke dag voor de klas met rugpijn, kortademig bij het buitenspelen en s avonds te moe om nog iets anders te doen dan op de bank ploffen met chips. Het begon heel klein. Ik ben niet gaan crashdieten of naar de sportschool gerend. Ik ben gewoon begonnen met m'n lunch van school mee te nemen in plaats van broodjes halen bij de bakker naast school. Dat scheelde me zo 400-500 kcal per dag. Klinkt simpel, maar na 2 maanden was ik al 4 kilo kwijt zonder dat ik het gevoel had op dieet te zijn. Daarna ben ik gaan wandelen in de pauze. 20 minuten rondje om de school. Collega's keken me raar aan in het begin, maar na een maand liepen er 3 mee. Nu is het een vast ding bij ons op school. In totaal ben ik van 94 naar 73 kilo gegaan. Maat 44 naar 38. Het heeft anderhalf jaar geduurd en er waren maanden bij dat de weegschaal niet bewoog, maar ik bleef gewoon m'n lunches meenemen en wandelen. Wat ik het meeste merk: ik heb zoveel meer energie voor m'n leerlingen. Ik kan weer meedoen met tikkertje op het plein zonder te hijgen. En m'n collega's zeggen dat ik vrolijker ben. Wie had gedacht dat een broodtrommeltje en wandelschoentjes zoveel verschil zouden maken.

Ik wilde dit even delen want ik hoor zo vaak "op mijn leeftijd lukt dat niet meer". Nou, het lukt wel. Het kost alleen meer geduld. Mijn verhaal: ik woog 94 kilo bij 1,67 meter. Knieën deden pijn, trap op was een kwelling, ik was constant moe. Mijn kleinkinderen konden niet meer op mijn schoot zitten want dat deed te veel pijn. Dat laatste was het moment waarop ik dacht: dit moet anders. Wat ik heb gedaan (anderhalf jaar lang): - Wandelen. Eerst 10 minuten, nu loop ik 5-6 km per dag - Portiecontrole. Geen dieet, gewoon kleinere borden en niet bijscheppen - Meer groenten, minder brood. Ontbijt yoghurt met fruit in plaats van 3 boterhammen - Geen koekjes meer bij de koffie (dit was het moeilijkst) - Eens per week wegen, niet vaker Tempo: gemiddeld 1,2 kilo per maand. Langzaam maar het bleef eraf. Nu weeg ik 72 kilo. Mijn knieën doen nauwelijks meer pijn. Ik loop de trap zonder na te denken. En mijn kleinzoon van 4 zit weer op schoot. Voor iedereen die denkt dat het te laat is: het is nooit te laat. Begin met wandelen en kleinere porties. Meer heb je niet nodig.

Ik twijfelde lang of ik dit zou delen, maar hier gaat ie. Twee jaar geleden woog ik 130 kilo. Ik ben 1.86m en werkte fulltime als systeembeheerder, dus de hele dag zitten. Mijn huisarts zei dat mijn bloeddruk veel te hoog was en dat ik echt iets moest doen. Dat was het moment dat de knop omging. Mijn vrouw had een oude fiets staan in de schuur. Ik ben letterlijk begonnen met 10 minuten rondfietsen door de wijk. Dat was al zwaar hoor, niet gaan lachen. Na 2 weken kon ik 20 minuten, na een maand deed ik elke avond een half uur. Het mooie van fietsen is dat je gewrichten niet belast worden zoals bij hardlopen, en dat was voor mij met 130 kilo echt belangrijk. Na 3 maanden had ik een tweedehands racefiets gekocht op Marktplaats (Trek Domane, 350 euro) en deed ik in het weekend ritten van 40-50 km. Ik at niet eens heel anders, alleen geen chips meer en kleinere porties. De kilo's vlogen eraf. Eerste half jaar: 15 kilo kwijt. Tweede half jaar nog eens 12. En het afgelopen jaar langzaam de laatste 8. Nu sta ik op 95 kilo en fiets ik 3-4x per week, tochten van 60-80 km in het weekend. Mijn bloeddruk is normaal, ik slik geen medicijnen meer, en ik voel me 10 jaar jonger. Het enige nadeel: ik heb inmiddels 3 fietsen en mijn vrouw vindt dat er echt geen vierde bij kan. Voor iedereen die denkt dat je meteen moet hardlopen of naar de sportschool: probeer fietsen. Laagdrempelig, leuk, en je komt nog ergens. Stel gerust vragen, ik help graag.

In september 2024 ging ik plat. Burnout op mijn 38e. Kon niks meer, lag de hele dag op de bank, en at uit frustratie. In 8 maanden tijd was ik van 89 naar 104 kilo gegaan. Maat 38 werd maat 44. Ik herkende mezelf niet meer. Mijn bedrijfsarts zei iets wat bleef hangen: "Je lichaam heeft nu rust nodig, geen streng dieet. Ga wandelen." Dat was het. Gewoon wandelen. Elke dag een rondje, hoe kort ook. De eerste weken liep ik 15 minuten en was ik kapot. Maar ik bleef gaan. Na een maand was het 30 minuten. Na 3 maanden liep ik elke ochtend een uur voor het ontbijt. Ik begon ook rustiger te eten. Niet tellen, niet wegen, gewoon bewust. Meer groente, minder kant-en-klaar, geen frisdrank meer. Het gewicht ging er langzaam af. Echt langzaam. 1 kilo per maand in het begin. Maar na een half jaar ging het sneller, misschien omdat ik meer bewoog en beter sliep. Nu, maart 2026, weeg ik 82 kilo. 22 kilo lichter. Nog steeds niet op mijn doel (78) maar het komt goed. Het belangrijkste wat ik geleerd heb: niet alles hoeft snel. Mijn burnout leerde me dat ik alles altijd snel en perfect wilde. Ook afvallen. Maar juist door het rustig aan te doen, bleef ik het volhouden. Geen crashdieet, geen bootcamp, gewoon elke dag wandelen en normaal eten. Als je in een moeilijke periode zit: begin klein. Echt heel klein. Het hoeft niet meer te zijn dan 10 minuten buiten lopen.

Voor alle vrouwen die denken dat het na de 50 niet meer lukt: het kan WEL. Ik ben het bewijs. Ik woog 87 kilo en was compleet vastgelopen. Alles geprobeerd, niks werkte. Tot ik naar een diëtist ging die me leerde dat ik te WEINIG at. Klinkt raar maar door te weinig te eten zat mijn stofwisseling op slot. Nu eet ik 3 maaltijden en 2 tussendoortjes per dag, beweeg ik dagelijks een halfuur, en ik weeg 72 kilo. Het duurde 8 maanden maar ik heb het volgehouden en het gewicht blijft stabiel nu al 4 maanden.

In september 2024 ging ik onderuit. Burnout. 42 jaar, IT-manager, 14 uur per dag werken, 104 kilo. De huisarts zei: je moet stoppen met werken. Ik zat 7 maanden thuis. De eerste 3 maanden deed ik niks anders dan slapen, wandelen en naar mijn psycholoog gaan. Ik at uit frustratie, kwam zelfs 3 kilo aan (107 kg). Maar mijn psycholoog zei iets dat alles veranderde: "Peter, je eet niet omdat je honger hebt. Je eet omdat je voelt." Dat klikte. Ik ging me verdiepen in het verband tussen stress, cortisol en gewicht. Blijkt: chronische stress houdt je cortisol hoog, wat vetopslag rond je buik stimuleert en je hongergevoel verstoort. Ik at niet teveel omdat ik wilszwak was — mijn lichaam stuurde verkeerde signalen. Wat ik veranderde: 1. Stressmanagement eerst: meditatie (Headspace app, 10 min/dag), wandelen (5km/dag), therapie 2. Slaap prioriteit: van 5 naar 7,5 uur door telefoon uit slaapkamer en vaste bedtijd 3. Eten: pas NA 3 maanden stressreductie begon ik aan mijn voeding te werken. Simpel: meer groenten, minder bewerkt voedsel, geen calorietekort van meer dan 300 kcal 4. Bewegen: eerst alleen wandelen, na 4 maanden krachttraining (2x/week) Resultaat na 14 maanden: 84 kilo. 20 kilo eraf. Maar veel belangrijker: ik slaap goed, ik heb energie, ik geniet weer van het leven. Het afvallen was een bijproduct van mentaal gezond worden. Als je vastzit met afvallen: kijk eens naar je stressniveau. Misschien is dat de rem die je niet ziet. Op hetmentaledieetplan.com staan trouwens goede artikelen over dit verband.

Ik ben Trudy, 57 jaar, en ik werk al 23 jaar als schoonmaakster. Eerst in een ziekenhuis, nu bij een schoonmaakbedrijf (kantoren en scholen). Ik dacht altijd: ik beweeg genoeg op mijn werk, dus waarom val ik niet af? Nou, omdat ik elke avond op de bank drie boterhammen met kaas at en een zak chips leeg maakte. Eerlijk is eerlijk. Twee jaar geleden woog ik 108 kilo bij maat 52. Mijn knieen deden zo'n pijn dat ik bang was mijn werk niet meer te kunnen doen. Dat was mijn wake-up call. Wat ik heb gedaan (geen dieet, gewoon aanpassingen): - Avondeten: van 3 boterhammen naar 1 boterham + grote salade - Chips vervangen door komkommer met hummus (Lidl, €1,49) - Water ipv cola light (ja, zelfs light stopte ik mee) - Lunch op werk: eigen broodtrommel ipv snacken uit de automaat - 1x per week soep koken in grote pan voor 4 dagen Geen sportschool (wanneer dan, ik werk 6 dagen), geen supplementen, geen dure programma's. Gewoon minder eten en betere keuzes. Resultaat na 2 jaar: 86 kilo, maat 42. 22 kilo kwijt. Mijn knieen doen geen pijn meer. Ik kan weer trappen schoonmaken zonder te hijgen. En het mooiste: mijn dochter is nu ook gezonder gaan eten. Het kan echt, ook zonder fancy dieten. Je moet gewoon beginnen.

Hey mensen! Ik deel dit omdat ik zelf zoveel gehad heb aan de verhalen van anderen hier. Anderhalf jaar geleden woog ik 120 kilo bij 1.83m. Nu zit ik op 80. In het begin heb ik 3 maanden keto gedaan via ketogeen.com. Dat was voor mij de kickstart die ik nodig had. De eerste 10 kilo vlogen eraf. Daarna ben ik overgestapt naar gewoon gezond eten met calorieën tellen via de Yazio app. Qua sport begon ik met wandelen, 30 minuten per dag. Na 2 maanden ging ik naar de sportschool. Nu train ik 4x per week en ik voel me een ander mens. Het allerbelangrijkste was voor mij geduld hebben. Er waren weken dat de weegschaal niet bewoog en dan opeens weer 2 kilo eraf. Als ik het kan, kan iedereen het. Vragen? Stel ze gerust!