Emotie-eten: hoe stop je ermee?
Reageer
Herkenbaar. Ik eet als ik me verveeld voel. Wat helpt is even naar buiten gaan.
Bij mij is het stress. Kinderen naar bed en dan val ik aan op de snacks. Ik probeer nu thee te zetten als ik trek krijg.
Het punt dat het na de kinderen-naar-bed is herken ik heel erg. Dat is het moment dat je even voor jezelf bent en dan wil je brein een beloning. Bij mij hielp het om dat moment te vullen met iets anders: een bad nemen, een podcast luisteren, handwerken.
Thee zetten helpt mij ook! Ik drink nu elke avond kamillethee met een schijfje citroen. Het is een soort ritueel geworden dat het snacken vervangt.
Tip: vraag jezelf af heb ik echt honger of voel ik iets? Als het geen echte honger is, probeer iets anders te doen. Helpt niet altijd maar steeds vaker.
Ik heb dit gehad. Therapie heeft mij uiteindelijk geholpen om het patroon te doorbreken.
Ja therapie was voor mij ook de doorbraak. CGT (cognitieve gedragstherapie) specifiek. Ik leerde herkennen welke emotie ik probeerde weg te eten. Zou ik iedereen aanraden die hier lang mee worstelt.
Een dagboek bijhouden wanneer je eet en hoe je je voelt. Na een week zie je de patronen.
Dat dagboek tip is echt goud. Ik deed dat 2 weken en ontdekte dat mijn eetbuien bijna altijd op dinsdag en donderdag waren. Bleek dat dat de dagen waren dat mijn ex de kinderen ophaalde. Die spanning lokte het eten uit.
Dit is zo herkenbaar dat ik bijna moet huilen. Ik at gisteravond een hele zak stroopwafels na een ruzie met mijn man. Niet omdat ik honger had maar omdat ik me rot voelde. Het eten dempt de emotie even maar daarna voel je je dubbel slecht.
Mijn psycholoog noemde het een afweermechanisme. Eten geeft even een korte opkikker die het vervelende gevoel wegdrukt. Het probleem is dat je er een gewoonte van maakt en dan word je dikker wat weer slecht voelen veroorzaakt. Vicieuze cirkel.
Ik heb een simpele truc: als ik merk dat ik naar de keuken loop zonder echte honger, zet ik een timer van 15 minuten. Als ik na 15 min nog steeds trek heb eet ik iets. In 8 van de 10 keer is de neiging dan over.
Wandelen helpt mij meer dan wat ook. Als die emotie opkomt pak ik mijn jas en ga 20 minuten lopen. Tegen de tijd dat ik terugkom is de trek weg. Frisse lucht doet wonderen.
Als man schaam ik me hier extra voor want we praten er nooit over. Maar na een stressdag op het werk is de eerste stop de snackbar. Elke keer. Ik weet dat het fout is maar het is bijna automatisch.
Ik heb CGT gehad voor emotie-eten en het werkte echt. Je leert om de emotie te herkennen voordat je gaat eten en er anders mee om te gaan. Het is niet makkelijk en het kost tijd maar na 12 sessies had ik het veel beter onder controle.
Geen verboden voedsel was voor mij de doorbraak. Zodra ik tegen mezelf zei dat chips mocht, werd het minder aantrekkelijk. Het rebels eten viel weg. Nu eet ik af en toe een klein bakje chips en dat is het.
Mindful eten heeft mij geholpen. Echt gaan zitten, langzaam eten, proeven. Als je een heel pak koekjes mindful eet merk je na 3 dat je eigenlijk helemaal geen honger meer hebt. Het gaat om bewustzijn.
Voor iedereen die hier lang mee worstelt: overweeg echt professionele hulp. Een dietiste die gespecialiseerd is in eetproblemen of een psycholoog. Het is geen zwakte om hulp te vragen, het is juist slim.