josien_73

Ik werk al 19 jaar op een kinderdagverblijf en de laatste jaren merkte ik dat ik steeds meer moeite had om mee te doen. Bukken, op de grond zitten, de kleintjes optillen - alles deed pijn en ik was om 3 uur al bekaf. Maat 48, 96 kilo op 1m64. Begin vorig jaar zei mijn collega eerlijk: "Jos, je hijgt als je de trap oploopt." Dat kwam hard aan maar ze had gelijk. Ik ben toen naar mijn huisarts gegaan en die stuurde me door naar een diëtiste. De diëtiste leerde me niet zozeer WAT ik moest eten maar HOEVEEL. Ik at eigenlijk altijd gezond, maar gewoon te veel. Twee boterhammen werden er vier, en de kaas lag er dik op. Ze liet me een week alles opschrijven en toen zag ik het zwart op wit: 2600 kcal per dag terwijl ik er maar 1800 nodig had. Langzaam aangepast. Porties kleiner, meer groente op mijn bord, minder brood. Niet alles tegelijk maar elke maand iets erbij. Na 14 maanden zit ik op 76 kilo, maat 40. Ik til de kinderen weer op alsof het niks is. Ga op mijn hurken zitten bij de blokkentafel zonder te kreunen. Het mooiste: de kinderen merken het. Een meisje van 3 zei laatst: "Juf Josien, je rent nu net zo hard als wij!" Dat was het allemaal waard. Mijn tip voor iedereen boven de 50: begin niet met rare diëten. Ga naar een diëtiste, laat je eetpatroon doorlichten en pas kleine dingen aan. Het gaat langzaam maar het blijft.