riet_61

Ik ben 61 en moest dit even ergens kwijt. Twee jaar geleden kon ik bijna niet meer op de grond zitten om met mijn kleinzoon te spelen, en als ik eenmaal zat kwam ik er nauwelijks nog overeind. Dat was voor mij het moment dat ik dacht: zo wil ik niet ouder worden. Ik ben begonnen met heel kleine dingen, niet meteen een streng dieet want dat hield ik vroeger nooit vol. Eerst gewoon elke dag een half uur wandelen met de hond en 's avonds geen tweede keer opscheppen meer. Later ben ik gaan opschrijven wat ik at en dat opende echt mijn ogen, vooral over hoeveel ik tussendoor snoepte. In ongeveer 11 maanden ben ik van 88 naar 74 kilo gegaan. Geen wonderdieet, gewoon volhouden en niet opgeven als het een week tegenzat. De weegschaal stond soms weken stil en dan dacht ik: waarom doe ik dit nog. Maar dan ging ik toch door. Het mooiste is niet eens het getal. Vorige week zat ik een uur op de grond met mijn kleinzoon te bouwen en stond ik daarna zo weer op. Dat had ik twee jaar geleden niet gekund. Voor iedereen die wat ouder is en denkt dat het te laat is: het kan echt nog.