peter.d

In september 2024 ging ik onderuit. Burnout. 42 jaar, IT-manager, 14 uur per dag werken, 104 kilo. De huisarts zei: je moet stoppen met werken. Ik zat 7 maanden thuis. De eerste 3 maanden deed ik niks anders dan slapen, wandelen en naar mijn psycholoog gaan. Ik at uit frustratie, kwam zelfs 3 kilo aan (107 kg). Maar mijn psycholoog zei iets dat alles veranderde: "Peter, je eet niet omdat je honger hebt. Je eet omdat je voelt." Dat klikte. Ik ging me verdiepen in het verband tussen stress, cortisol en gewicht. Blijkt: chronische stress houdt je cortisol hoog, wat vetopslag rond je buik stimuleert en je hongergevoel verstoort. Ik at niet teveel omdat ik wilszwak was — mijn lichaam stuurde verkeerde signalen. Wat ik veranderde: 1. Stressmanagement eerst: meditatie (Headspace app, 10 min/dag), wandelen (5km/dag), therapie 2. Slaap prioriteit: van 5 naar 7,5 uur door telefoon uit slaapkamer en vaste bedtijd 3. Eten: pas NA 3 maanden stressreductie begon ik aan mijn voeding te werken. Simpel: meer groenten, minder bewerkt voedsel, geen calorietekort van meer dan 300 kcal 4. Bewegen: eerst alleen wandelen, na 4 maanden krachttraining (2x/week) Resultaat na 14 maanden: 84 kilo. 20 kilo eraf. Maar veel belangrijker: ik slaap goed, ik heb energie, ik geniet weer van het leven. Het afvallen was een bijproduct van mentaal gezond worden. Als je vastzit met afvallen: kijk eens naar je stressniveau. Misschien is dat de rem die je niet ziet. Op hetmentaledieetplan.com staan trouwens goede artikelen over dit verband.