nelleke_86

Ik werk al twaalf jaar als secretaresse op een groot kantoor en als je dat werk kent, weet je precies wat ik bedoel: de koekjestrommel staat letterlijk op mijn bureau. Elke bezoeker krijgt koffie met wat lekkers, en dan pak je zelf ook wat. Vergaderingen? Altijd taart, broodjes, chocolaatjes. Verjaardagen van collega's minstens twee keer per maand. Vorig jaar november stond ik op de weegschaal: 93 kilo bij 1,68m. Ik schrok me kapot. Niet alleen het getal, maar ik merkte ook dat ik na de lunch altijd zo moe was dat ik amper mijn ogen open kon houden achter mijn scherm. Ik besloot klein te beginnen. Geen streng dieet, want dat had ik al drie keer geprobeerd en het werkte nooit langer dan twee weken. Dit keer pakte ik het anders aan: Stap 1 was de koekjestrommel. Die staat er nog steeds (moet van de baas), maar ik heb een la in mijn bureau met eigen snacks: worteltjes, komkommer, een handje noten, soms een rijstwafel met pindakaas. Als ik trek krijg, open ik eerst mijn eigen la. Stap 2 was lunchwandelen. In plaats van in de kantine blijven zitten na het eten, loop ik nu elke dag een rondje van twintig minuten door het industrieterrein. Niet spectaculair, maar het helpt enorm tegen die middagdip. Stap 3 was vergaderingen voorbereiden. Klinkt gek, maar ik eet nu altijd een halfuurtje voor een vergadering iets stevigers. Dan is die taart minder verleidelijk. Soms pak ik nog een klein stukje hoor, maar niet meer drie plakken zoals vroeger. Het ging langzaam. De eerste drie maanden verloor ik maar vier kilo en ik dacht eerlijk gezegd dat het niet genoeg was. Maar ik hield vol, en rond april begon het echt door te tikken. Nu, elf maanden later, weeg ik 78 kilo. Vijftien kilo kwijt zonder een dag te hungeren. Het mooiste vind ik dat collega's het zijn gaan opmerkten. Twee van hen lopen nu mee met mijn lunchwandeling. En die middagdip? Helemaal weg.