klaas_76

Hoi allemaal, ik ben Klaas, 49 jaar en werk al achttien jaar bij de gemeente. Kantoorwerk dus, de hele dag achter een scherm. Maar het ergste was niet het zitten. Het was de taart. Bij ons op kantoor is er altijd wat te vieren. Verjaardag van een collega, afscheid, jubileum, geslaagd examen van iemands kind. Minstens drie keer per week stond er gebak in de kantine. En ik zei nooit nee. Plus de automaat-cappuccino's met een koekje erbij, soms twee drie per dag. Vorig jaar oktober ging ik voor een keuring naar de huisarts. Cholesterol te hoog, bloeddruk aan de hoge kant. Ze zei het rustig maar het kwam wel binnen. Ik was 88 kilo bij 1.78. Ik ben niet aan een streng dieet begonnen want dat houd ik toch niet vol. Wat ik wel deed: op de fiets naar werk (25 minuten enkele reis), eigen boterhammen mee in plaats van broodjes halen, in de lunchpauze een rondje lopen door het park naast het gemeentehuis. En ja, de taart. Ik heb gewoon eerlijk gezegd dat ik aan mijn gezondheid werk en dat ik het even oversla. De eerste paar keer voelde dat raar, alsof je een spelbreker bent. Maar niemand zei er wat van. Een collega begon zelfs ook nee te zeggen. Nu, elf maanden later, zit ik op 74 kilo. Cholesterol is weer normaal. Ik slaap beter, heb meer energie. Het fietsen is het beste wat ik ooit begonnen ben, zelfs met regen. En twee collega's fietsen nu ook mee. Geen spectaculair verhaal misschien, maar voor mij was het groot. Soms is het gewoon beginnen met kleine dingen en de taart laten staan.