coba_81

Ik ben al jaren bezig met afvallen. Elke keer als ik naar de huisarts ging met klachten — vermoeidheid, buikpijn, slecht slapen — kreeg ik hetzelfde verhaal: "U moet wat afvallen, mevrouw. Minder eten, meer bewegen." Alsof ik dat niet al duizend keer had geprobeerd. Zes maanden geleden kreeg ik een nieuwe huisarts omdat de oude met pensioen ging. Bij mijn eerste afspraak (ik woog toen 89 kilo bij 1,71m) vroeg ze me heel specifiek wat ik allemaal al had geprobeerd. Ze luisterde echt. En toen zei ze iets wat ik nog nooit van een arts had gehoord: "Heb je weleens aan intermittent fasting gedacht? De 16:8 methode zou bij jouw leefpatroon goed kunnen passen." Ze legde uit dat het niet ging om minder eten, maar om wanneer je eet. Ze tekende het zelfs uit op een papiertje. Mijn eetvenster zou van 12:00 tot 20:00 zijn. Ontbijt overslaan was voor mij niet zo moeilijk, want ik had 's ochtends toch nooit honger — ik at alleen omdat het 'hoorde'. De eerste twee weken waren best pittig. Rond half elf kreeg ik trek en dan telde ik de minuten tot twaalf uur. Maar na die twee weken was het alsof een knop omsloeg. Mijn lichaam paste zich aan en ik had niet eens meer trek voor het middaguur. Wat me het meest verbaasde: mijn energieniveau. Ik was altijd iemand die om drie uur 's middags compleet instortte. Dat is helemaal weg. Ik slaap ook beter, al durf ik niet te zeggen of dat direct door de IF komt of doordat ik 's avonds niet meer snack voor de tv. Nu, zes maanden later, weeg ik 82 kilo. Zeven kilo eraf zonder calorieën tellen, zonder schuldgevoel, zonder dat ik het gevoel heb dat ik iets mis. En het belangrijkste: voor het eerst in jaren heb ik het gevoel dat een arts mij echt serieus nam en mij iets gaf wat bij mij paste, in plaats van een standaard lijstje.