Mijn man weegt 120 kilo en wil niet afvallen. Prima, zijn keuze. Maar het is echt moeilijk om gezond te eten als hij elke avond naast je zit met een zak Doritos en een patatje mayo bestelt.
Ik ben nu 9 kilo kwijt en hij maakt soms opmerkingen als 'je hoeft toch niet zo moeilijk te doen' of 'eentje kan toch wel'. Niet gemeen bedoeld denk ik, maar het maakt het lastig.
Hoe ik ermee omga:
- Ik kook 1 basis maaltijd en maak voor mezelf een aangepaste versie (minder saus, meer groente)
- Ik heb mijn eigen snackmand in de kast met mijn eigen spullen
- Ik heb hem uitgelegd dat ik dit voor MEZELF doe en niet om hem te veranderen
- Ik ga wandelen als hij chips eet, dan hoef ik het niet te ruiken
Het allermoeilijkste: hij bestelt soms eten voor ons allebei zonder te vragen. Dan staat er pizza voor mijn neus. Daar zeg ik nu nee tegen maar de eerste maand at ik gewoon mee.
Wie herkent dit? Hoe gaan jullie ermee om?
Herkenbaar tot op de letter. Mijn ex deed precies hetzelfde. Die opmerkingen van "doe niet zo moeilijk" zijn het ergste. Het klinkt onschuldig maar het ondermijnt je motivatie. Uiteindelijk bleek hij bang te zijn dat ik ZOU veranderen en hij niet. Dat was de echte reden.
Wow dat is een heftig inzicht. Was dat ook de reden dat het een ex is geworden, als ik mag vragen? Want ik herken dat gevoel dat mijn partner me probeert tegen te houden.
Ik ben de man in dit scenario. Mijn vrouw is 15 kilo afgevallen en ik niet. Eerlijk: in het begin was ik jaloers en maakte ik ook van die opmerkingen. Nu ben ik trots op haar en doe ik zelf ook mee. Soms heeft je partner even tijd nodig, geef het een kans.
Die eigen snackmand is een goeie. Ik heb een aparte plank in de kast met mijn spullen: nootjes, rijstwafels, proteïne bars. En een plank met zijn chips en koekjes. Zo is er geen discussie.