wim_1968

Een jaar geleden kon ik niet samen voetballen met mijn kleinzoon van 4 zonder buiten adem te raken. Hij vroeg: "opa, waarom ren je niet?" Dat was voor mij het keerpunt. Ik woog 114 kilo, had een hoge bloeddruk (155/95) en mijn huisarts drong al een tijd aan op afvallen. Ik begon simpel. Geen crashdieet, geen sportschoolabonnement dat ik toch niet zou gebruiken. Elke dag 45 minuten met de hond wandelen, ook als het regende. 's Avonds geen bier meer voor de tv (dat was mijn grootste gewoonte). En porties halveren - voorheen twee volle scheppen, nu één. Na 3 maanden 8 kilo eraf, na 6 maanden 16, en vorige week stond ik op 90 kilo. Bloeddruk nu 128/78, cholesterol van 6,2 naar 4,8. Mijn huisarts vroeg zelfs wat ik had gedaan omdat hij dit zelden ziet bij mannen van mijn leeftijd. Het mooiste? Vorige zondag heb ik 20 minuten met mijn kleinzoon in de tuin achter een bal aangerend. Hij lachte zich rot. Ik had tranen in mijn ogen. Niemand vertelt je dat afvallen niet om de weegschaal draait, maar om dit soort momenten. Mannen boven de 55: begin gewoon met wandelen en stop met bier op doordeweekse avonden. Dat is bij mij het hele geheim geweest. Geen ingewikkeld programma, niks bijzonders. Wie is hier ook rond de zestig begonnen?