janna.w

Gisteravond zaten we op de bank en mijn dochter legde haar hand op mijn buik en zei: mama, waarom is jouw buik zo dik? Die van juf Anneke is plat. Ze bedoelde er niks mee. Kinderen zeggen gewoon wat ze zien. Maar het raakte me harder dan ik had verwacht. Ik heb er de hele avond aan gedacht. Het gekke is dat ik het van collega's of vriendinnen makkelijk naast me neer kan leggen. Maar van je eigen kind voelt het anders. Niet omdat het gemeen is, juist omdat het zo eerlijk is. Geen oordeel, gewoon een vraag. Ik heb haar gezegd dat buiken in allerlei vormen bestaan en dat mama's buik ook mooi is. Dat meen ik ook echt. Maar tegelijk weet ik dat ik me al heel lang niet lekker voel in mijn lichaam en er niks mee doe. Dus ik heb die avond besloten om het nu echt aan te pakken. Niet om er uit te zien als juf Anneke, maar omdat ik mee wil kunnen rennen op het schoolplein zonder na twee minuten te hijgen. Ik wil gewoon fit genoeg zijn om alles mee te maken met haar. Nog geen plan, nog geen idee waar ik begin. Maar de knop is om.