Van 93 naar 76 kilo als leidster op de kinderopvang - mijn jaar
Een jaar geleden was ik 93 kilo. Ik ben leidster op een kinderopvang en de hele dag ren je achter peuters aan, til je kinderen op, zit je op de grond en sta je weer op. Fysiek zwaar, maar ik at ook de hele dag mee. Broodjes met de kinderen, koekjes bij de koffie, restjes opeten van de kleintjes die hun bord niet leeg kregen.
Het klikte toen een collega zei dat ze haar eigen lunch meenam in een koeltas en gewoon niet meer at van het kindereten. Simpel idee maar het scheelde haar 400-500 kcal per dag. Ik ben dat ook gaan doen. Eigen brood met kip en sla, een bakje tomaatjes, en een appel.
En ik ben ook 3 avonden per week gaan wandelen na het eten. Niks bijzonders, gewoon een rondje van 35-40 minuten door de wijk. Mijn man paste dan op de kinderen.
Nu sta ik op 76 kilo. Dat is 17 kilo in 12 maanden. Mijn knieen doen geen pijn meer als ik op de grond ga zitten met de kinderen. Ik kan weer makkelijk opstaan zonder mezelf af te duwen. En de kinderen zeggen dat juf Corrie nu sneller is bij tikkertje.
Grootste les: niet meer meeten met de kinderen was het verschil.
17 kilo, wat een prestatie! Ik herken dat meeten zo goed. Op mijn werk bij een basisschool at ik altijd de overgebleven traktaties op. Sinds ik dat niet meer doe ben ik al 4 kilo kwijt in 2 maanden.
Mijn vrouw werkt ook in de kinderopvang en eet inderdaad mee met de kinderen. Heb haar dit verhaal laten lezen, ze is nu ook begonnen met eigen lunch meenemen. Bedankt voor de inspiratie.
Die restjes opeten is zo herkenbaar, maar ik vond het echt moeilijk om te stoppen. Je voelt je schuldig als je eten weggooit, zeker kindereten. Hoe ging jij daarmee om in het begin?
Het weggooien went eerlijk gezegd. Na een week realiseerde ik me dat die halve boterham of die 3 hapjes pap per dag bij elkaar gewoon een extra maaltijd waren. Nu schrapen we de bordjes meteen in de bak en dan is de verleiding weg.
Wandelen na het eten is zo onderschat. Ik doe hetzelfde, 30 minuten na het avondeten. Mijn bloedsuiker is veel stabieler geworden, dat merkte ik toen ik een keer een glucosemeter leende van een vriendin.