De psychologie achter je eetgewoontes (waarom weten niet genoeg is)
Reageer
Dit raakt me. Ik ben een emotionele eter en dat wist ik eigenlijk al jaren maar ik wilde het niet toegeven. Als ik stress heb op werk, is mijn eerste impuls: koekjes. Niet omdat ik honger heb, maar omdat het mijn brein afleidt van de stress. Sinds ik dat patroon herken, vervang ik het door 5 minuten buiten lopen. Werkt in 70% van de gevallen. Die andere 30%... ja, dan worden het toch koekjes 😄
Die 5 minuten buiten lopen tip ga ik proberen! Ik heb ook die automatische reactie op stress. Mijn therapeut noemt het "soothing behavior" — je brein zoekt de snelste manier om cortisol te verlagen en suiker doet dat heel effectief. Het probleem is dat het effect maar 15-20 minuten duurt en dan wil je meer. Beweging geeft een langzamer maar stabieler effect.
Als psycholoog (GZ) kan ik dit beamen. Eetgedrag is voor een groot deel aangeleerd gedrag dat gekoppeld is aan emoties. We leren als kind al: "je was lief, hier een snoepje" of "gaat het niet lekker, neem een koekje". Die neurale paden zijn sterk en je kunt ze niet zomaar uitwissen, maar je kunt wel nieuwe paden aanleggen. Cognitieve gedragstherapie (CGT) is hiervoor bewezen effectief.
Dank je voor de professionele onderbouwing! Ik heb zelf 8 sessies CGT gedaan specifiek gericht op eetgedrag en dat heeft enorm geholpen. Niet goedkoop (€95/sessie, deels vergoed) maar het was de beste investering in mijn gezondheid ooit. Voor wie er meer over wil weten: op hetmentaledieetplan.com staan ook technieken die op CGT-principes gebaseerd zijn.
Wat mij enorm hielp: een eetdagboek bijhouden, niet van calorieën maar van EMOTIES. Elke keer dat ik at schreef ik op: wat voel ik nu? Na 2 weken zag ik een duidelijk patroon: 80% van mijn snackmomenten was gekoppeld aan verveling, niet aan honger of stress. Simpele oplossing: als ik trek krijg, stel ik mezelf de vraag "heb ik honger of verveel ik me?". Klinkt simpel maar het werkt.