Kon m'n veters niet meer strikken - 9 maanden en 23 kilo later bind ik m'n hardloopschoenen vast
Het klinkt misschien gek, maar het moment dat alles veranderde was een dinsdagochtend in januari vorig jaar. Ik zat op de rand van m'n bed en probeerde m'n schoenen aan te doen. Veters strikken. Iets wat je als kind al leert.
Ik kreeg het niet voor elkaar. M'n buik zat in de weg. Ik moest m'n been optrekken en dan zat ik zo klem dat ik geen adem meer kreeg. Ik was 118 kilo bij 1m78.
M'n vrouw was al naar beneden. De kinderen maakten ruzie over de cornflakes. En ik zat boven in stilte te hijgen omdat ik m'n veters niet kon strikken. Dat was het moment.
Geen groot plan gemaakt. Geen duur programma gekocht. Gewoon drie dingen:
1. Elke dag een half uur wandelen voor het werk. Om kwart over zes de deur uit, rondje door de wijk.
2. Bord verkleind. Letterlijk kleiner bord uit de kast gepakt. Eén keer opscheppen.
3. Doordeweeks geen bier meer. Weekend één of twee.
De eerste maand verloor ik 4 kilo. Zonder honger eigenlijk. Het wandelen deed meer dan ik dacht — niet alleen voor het gewicht maar ook voor m'n hoofd. Die stilte 's ochtends, voordat alles begint.
Na drie maanden was ik 11 kilo kwijt en begon ik stukjes te joggen tijdens het wandelen. Eerst 1 minuut rennen, 4 minuten lopen. Elke week iets langer. Nu loop ik drie keer per week 5 kilometer.
Vandaag: 95 kilo. Min 23. Ik strik m'n veters zonder erbij na te denken. Ik neem de trap op kantoor. Ik speel met m'n kinderen in het park zonder na 5 minuten op een bankje te moeten zitten.
Het is niet spectaculair. Geen sixpack, geen marathon. Maar ik ben 42 en ik voel me beter dan op m'n 30ste.
Voor iedereen die denkt dat het een enorm project moet zijn: dat hoeft niet. Soms is het gewoon een kleiner bord en een wandeling.
Wat een fijn verhaal. Die veters — ik snap dat helemaal. Bij mij was het de veiligheidsgordel in het vliegtuig vorig jaar. Moest een verlengstuk vragen. Hoe ging het wandelen in het begin? Had je niet de neiging om meteen te veel te willen?
Eerlijk gezegd wel ja. Na twee weken wilde ik meteen gaan hardlopen. Ben toen met kniepijn thuisgekomen en m'n vrouw zei "misschien eerst maar even blijven wandelen". Had ze gelijk in. Gewoon drie maanden stevig doorwandelen, pas daarna stukjes joggen. Die stap terug was eigenlijk de beste beslissing.
Dit geeft me echt moed. Ik zit nu op 104 kilo en vind het zo overweldigend allemaal. Maar een kleiner bord en wandelen, dat kan ik wel. Dank je voor het delen.
Goed bezig man. Herken het verhaal met het kantoor. Hoe ga je om met al die traktaties en verjaardagen op het werk? Dat is bij mij echt de valkuil. Elke week staat er wel weer taart of snoep.