Weegschaal angst - wie herkent dit?

Wat mij altijd motiveert is teruglezen wat ik een paar maanden geleden schreef. Dan besef ik hoeveel progressie ik heb gemaakt, ook als het soms niet zo voelt. Daarom hou ik een journal bij. Niet alleen gewicht maar ook hoe ik me voel, wat ik heb gegeten, en waar ik trots op ben.

Ik heb geleerd dat terugvallen erbij hoort en geen reden is om op te geven. Vorige maand had ik een hele slechte week: stress op het werk, 3 avonden besteld, niet gesport. Maar de week erna ben ik gewoon weer doorgegaan met mijn routine. Eén slechte week in 4 maanden is helemaal oké.

Ik heb vorig jaar meegedaan aan een soortgelijke challenge en dat was de beste beslissing. De groepsdynamiek houdt je scherp en het is fijn om te zien dat anderen dezelfde struggles hebben. Je bent niet alleen in dit proces en dat besef maakt het zoveel makkelijker.

Ik doe mee met de uitdaging! Mijn persoonlijke doel voor deze maand: elke dag minimaal 7500 stappen en 3x per week een thuisworkout van 20 minuten. Niet te ambitieus zodat ik het ook echt volhoud. Wie houdt me accountable?

Ik ken het gevoel van een plateau heel goed. Na 3 maanden consistent afvallen stond de weegschaal ineens 4 weken stil. Wat me hielp: ik verschoof mijn focus van gewichtsverlies naar niet-schaal overwinningen. Meer energie, betere slaap, kleding die losser zit. Dat hield me gemotiveerd tot het plateau voorbij was.

Mijn motivatietruc: ik hou een fotodagboek bij. Elke maand dezelfde pose, zelfde spiegel. Als de weegschaal me frustreert kijk ik naar de foto's en dan zie ik het verschil wel. Vooral de foto van maand 1 vs maand 4 is ongelooflijk. Soms zie je het zelf niet maar de camera liegt niet.

Ik heb geleerd dat terugvallen erbij hoort en geen reden is om op te geven. Vorige maand had ik een hele slechte week: stress op het werk, 3 avonden besteld, niet gesport. Maar de week erna ben ik gewoon weer doorgegaan met mijn routine. Eén slechte week in 4 maanden is helemaal oké.

Wat mij altijd motiveert is teruglezen wat ik een paar maanden geleden schreef. Dan besef ik hoeveel progressie ik heb gemaakt, ook als het soms niet zo voelt. Daarom hou ik een journal bij. Niet alleen gewicht maar ook hoe ik me voel, wat ik heb gegeten, en waar ik trots op ben.

Na mijn terugval van 4 kg heb ik mezelf deze vragen gesteld: Waarom wil ik dit? Niet om er goed uit te zien, maar omdat ik met mijn kinderen wil kunnen rennen zonder buiten adem te raken. Die 'waarom' is sterker dan elk dieet. Elke keer als ik geen zin heb denk ik daaraan.

Mijn motivatietruc: ik hou een fotodagboek bij. Elke maand dezelfde pose, zelfde spiegel. Als de weegschaal me frustreert kijk ik naar de foto's en dan zie ik het verschil wel. Vooral de foto van maand 1 vs maand 4 is ongelooflijk. Soms zie je het zelf niet maar de camera liegt niet.