Motivatie & ChallengesGeplaatst door anneke_815 dagen geleden

Enkelblessure en nu kan ik niet sporten - hoe blijf je gemotiveerd?

Was lekker bezig. 3x per week hardlopen, af en toe een krachttraining erbij, 6 kilo kwijt in 4 maanden. Ging hartstikke goed. Tot ik 3 weken geleden mijn enkel verzwikte tijdens het rennen. Niet eens spectaculair, gewoon scheef op de stoeprand gestapt. Maar het bleek een scheur in de band te zijn. Arts zegt 6 tot 8 weken rust. Nu zit ik thuis op de bank en ik merk dat ik uit frustratie ga snacken. Chips, koekjes, kaas - alles wat in de kast staat. Ik ben bang dat die 6 kilo er zo weer bij zitten. Hoe houden jullie het vol als je door een blessure even niet kunt bewegen? Ik weet dat voeding het belangrijkste is maar zonder dat stukje beweging voel ik me zo machteloos.
7
💬 5 reacties🔗 Delen

Reageer

tonnie_875 dagen geleden

Herkenbaar. Ik had vorig jaar mijn knie geblesseerd en kon 8 weken niks. Wat mij hielp: ik ben echt streng gaan letten op wat ik at. Geen extra snacks, gewoon mijn normale maaltijden. Uiteindelijk maar 1 kilo aangekomen in die hele periode. Soms is stilstaan ook vooruitgang.

riet_905 dagen geleden

Maar je KAN wel bewegen toch? Met een enkelblessure kun je nog steeds je bovenarmen trainen, stoeloefeningen doen, zelfs zwemmen met een waterschoen als je arts het goed vindt. Helemaal niks doen is ook niet nodig hoor.

anneke_814 dagen geleden

Stoeltraining is eigenlijk een goed idee ja. Had ik nog niet aan gedacht. Heb je toevallig tips waar ik filmpjes kan vinden? Op YouTube zeker?

trijnie_834 dagen geleden

Ik brak mijn pols 2 jaar geleden en eerlijk gezegd was dat de periode dat ik het beste at. Omdat ik niet kon koken bestelde mijn man alles en ik zorgde dat het gezonde keuzes waren. Elke dag soep, salade, simpele dingen. 2 kilo kwijt in 6 weken rust. Klinkt gek maar het kan dus ook een kans zijn.

alie_864 dagen geleden

Hoe lang geleden was die blessure precies? Want ik had ook mijn enkel verzwikt en na 2,5 week kon ik al rustig op de hometrainer. Niet hardlopen natuurlijk maar dat rustige trappen was al genoeg om me beter te voelen. Sterkte in elk geval!